Kinderen zijn zo raar!
Kinderen zijn zo raar,
die zien nergens gevaar.
Ze willen geen groente eten.
Ze ruiken aan hun eigen scheten.
Hun bulletjes eten ze dan weer wel.
Ze drukken zomaar op iemands bel.
Ze doen eigenlijk nooit gewoon normaal.
Ze maken bij alles ontzettend veel kabaal.
Ze kijken niet uit in het verkeer.
Ze willen geen middagdutjes meer.
Ze gaan overal rennend naartoe.
Ze zijn zogenaamd nooit moe.
Ze hebben slechts één lievelingskleur.
Ze vinden veilig doen gezeur.
Kinderen zijn zo raar…
Doe mij dan volwassenen maar.
Gedichten over kinderen
Kinderen zetten je wereld op zijn kop en leveren zo de mooiste poëzie op. Deze gedichten over kinderen gaan over kijken naar je kind of kleinkind: de eerste stapjes, de gekste uitspraken, het loslaten als ze groot worden.
Dunne Lijn
Ma en pa naar een feest
Nonkel Peter woont in Limburg
Hij heeft een groot huis
Kinderen niet toegelaten
De broer van pa verjaart
Je wordt maar één keer 50
Vera komt thuiswachten
Ze houdt van kinderen
Voor de polder is de heide
De andere kant van de wereld
Ze blijven daar slapen
Vera speelt graag spelletjes
Ik mag lang opblijven
Een ijsje voor slapengaan
Ze fluistert lieve woordjes
En zoent mijn voorhoofd in slaap
Als ik later groot ben
Wil ik met haar trouwen
Dan is het mijn beurt
Om haar in slaap te zoenen
An ode to markers (Hour 8 2026)
They come in all colors
They come in all types
Some easy to erase
Some impossible to wipe
Some gentle and humble
Some taking your breath
They can create wonders
Some release a wreath
The marker is mighty both bad and both good
Especially in kids hands when it goes where it not should
De drempel
Op school ben je echt een karakter,
de leraar zweert, je bent een sieraad.
Maar bij de voordeur breek de meter,
alles stoort en de sfeer wordt kwaad.
Die paardenbloem was wild geplukt
beveiligd tussen de tassen en de stress.
Nu mist er één blaadje en je bent gespannen,
dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat.
Je kijkt niet zomaar naar de verf,
“Je moet kijken met je hart, mam.”
Terwijl je om half zes een meesterstuk bouwt,
Als de avond zachtjes valt.
Dan sluit ik zacht de badkamerdeur,
de koele tegels op mijn wang.
Een vluchteling van geur en kleur,
een moeder, hondsmoe en bang.
Omdat jouw sprankel soms verdwijnt
in donkere vragen voor de nacht.
Waar de buitenwereld stralend schijnt,
Stormt het binnen met grote kracht.
Onzichtbaar maar onlosmakelijk
Er zit een draad
die niemand ziet
maar die geen mens kan breken.
Geen maatregel,
geen afstand,
geen zorgvuldig geformuleerd besluit.
Je kunt een kind verplaatsen,
een bed verschuiven,
een leven opnieuw inrichten -
maar niet
waar het vandaan komt.
Niet de zachte echo
van een stem die nooit verstomt,
niet de schaduw van een ouder
die meeloopt in het hart.
Soms verschijnt die verbinding
in vormen die we niet begrijpen:
in gedrag dat schuurt,
in keuzes die pijn doen,
in een stille poging om te zeggen:
zie mij,
ik hoor ergens bij.
En wij,
wij noemen het probleem,
terwijl het vaak een antwoord is.
Een antwoord op gemis,
op liefde die geen plek kreeg,
op een naam die niet uitgesproken mocht worden.
Want een kind blijft van zijn ouders.
Altijd.
Tenzij -
wij de moed hebben
om niet alleen te beschermen,
maar ook te verbinden.
Om niet alleen weg te halen,
maar dichterbij te brengen
wat er nooit echt weg was.
Misschien is dat de beweging.
Niet naar nul alleen -
maar naar zien.
Naar luisteren
tot onder het gedrag.
Naar erkennen
dat wat blijft,
niet het probleem is -
maar het begin.
Ochtendgloren
Het ochtendgloren piept al tevoorschijn
na ’n donkre nacht vol met geluid.
In ’t bed de warmte en veiligheid,
die ’t kind 's nachts nodig heeft en vindt.
De dansende vlammen op ’t gordijn
door de lantaarns achter bomen, die
rustig wuiven in de nachtelijke wind,
gaven lichte huiveringen bij het kind.
Maar nu de zon haar licht laat schijnen,
doet zij boze schaduwen en vlammen
verdwijnen. Het kind doet d’ogen open
en blikt in de nieuwe dag die nu komt.
Verbazing
Boeken vol schrijf ik
mijn verbazing op
Het lijkt te zijn wie ik ben -
voor zover ik weet
(sinds mijn zesde jaar)
Ik begreep de juffrouw niet
en mijn ontploffende vader
mama en mijn grote broer
Waarom had ik niet mogen zeggen
wat ik wist en wat waar was?
Ook niet als ernaar gevraagd werd!
Dat de buurman dronken was
dat die ene jongen dom was en
dat je niet op een kluitje moest
voetballen! 'Ga weg!' 'Professor!'
'Opschepper!' 'Kletsmajoor!' 'Huilebalk!'
Aan de tranen kon ik niets doen
Ze kwamen van andermans onbegrip
en wanneer ik eerlijk was terwijl
alle kinderen zonder blikken of blozen logen
Dat schijnt zo te horen, of privé te zijn
— Zyw Zywa
[ Nu snap ik waarom ]
Nu snap ik waarom
papa mij doorheeft: mama --
vertelt alles door.
— Zyw Zywa
[ Loop niet op pril gras ]
Loop niet op pril gras!
Ze zijn zo teer en kostbaar --
onze kinderen.
— Zyw Zywa
[ Het grote geluk ]
Het grote geluk
dat kinderen schenken, is --
dat ze je storen.
— Zyw Zywa
[ Trots: precies tien jaar ]
Trots: precies tien jaar
oud was ik! Tot ik helaas --
toch een keer elf werd.
— Zyw Zywa
Brave Hendrik
Wanneer ik meega naar de vuilnisbelt
om er pornoblaadjes te zoeken
omdat de poses van de vrouwen
me betoveren, hoor ik erbij
Maar verder word ik gedoogd
Mijn klasgenoten vinden me vreemd
Ik loop raar, alsof ik voorover val
En als ik gelijk heb, wil ik het ook krijgen
Dan ben ik de prof of de Brave Hendrik
Ik praat te veel, weet te veel
en weet het veel te vaak beter
ook als het erom gaat
wat je niet hoort te doen:
vloeken, appels jatten
op vogels schieten
de gymleraar opsluiten
punaises leggen op de stoel
van een invaller, snoep stelen, of
voor een bejaarde de sneeuw vegen
en hem dan om geld vragen
— Zyw Zywa
[ De peuter springt rond ]
De peuter springt rond
en zingt: ladie ladio --
Mama, ladio!
— Zyw Zywa
Onbegrensd
De jongen,
Kind nog zonder verleden,
Denkt de vader God te zijn,
Zonnetje altijd schijnt,
Beren altijd uit de weg geruimd
Toekomst lijkt ’n eeuwig heden,
Verdriet door moeder weggekust,
Pijn in ’n oogwenk weggetoverd,
De hele wereld in één oogopslag,
Zijn bedachte wereldbeeld,
Waar bergen tot de hemel reiken,
In badkuip oceanen oversteken,
Met torenhoge golven,
Draken nog kunnen vliegen,
Sneeuwwitje nog slaapt in diepe rust,
Kikkers nog verklede prinsessen zijn,
Wensen nog onbegrensd.
[ Als ze wil eten ]
Als ze wil eten
zegt ze: Keuken! Kaarsen zijn:
In de gloria!
— Zyw Zywa
Er is een wezenlijk verschil tussen gedichten vóór kinderen en gedichten óver kinderen. Op deze pagina staat de tweede soort: poëzie van ouders, grootouders, leerkrachten en omstanders die naar een kind kijken en iets zien wat te groot is om onbenoemd te laten. De verwondering van een kleuter die voor het eerst sneeuw ziet. De brugklasser die opeens geen hand meer wil. De volwassen dochter in wie je nog altijd dat meisje ziet.
Zulke gedichten worden veel gezocht voor bijzondere momenten: een verjaardagskaart van ouders aan hun kind, een tekst bij een spreekbeurt of afscheid van groep acht, een toespraak op een bruiloft waarin je je kind uitzwaait. Maar minstens zo vaak schrijven onze leden ze zomaar, omdat opvoeden nu eenmaal dagelijks stof oplevert: vertederend, hilarisch en soms hartverscheurend.
Voor elk kind een eigen plek
Zoek je versjes om aan een kind voor te lezen, dan zit je beter bij de gedichten voor kinderen. Grootouders vinden herkenning bij de gedichten over kleinkinderen, en de omgekeerde blik, het kind dat naar zijn ouders kijkt, staat bij gedichten over ouders. Heeft jouw (klein)kind je ooit sprakeloos gemaakt? Maak er een gedicht van. Over twintig jaar is het goud waard.