Stilte Verbindt
We zitten over elkaar. We kennen mekaars ogen
We verdrinken niet langer. We weten wat niet gezegd wordt
Bij ons heeft stilte voortdurend het woord
Het zijn éénvoudige woorden. Opsmuk stemt niet tot nadenken
Als de kleinkinderen ons nog eens ouder doen voelen
We zitten over elkaar. We kennen ondertussen de volgende ademhaling.
Die gaat hand in hand met een hartslag. Het ritme wiegt ons net niet in slaap
Een glimlach hertekent het landschap. Onze gedachten gaan door dezelfde deur
Grijsheid heeft het niet begrepen op een strakke huid
De kleinkinderen zien er doorheen
We zitten over elkaar. Alles is al gezegd
Zoveel woorden waren er niet nodig. Nochtans klopten ze aan
In het begin luid en nadrukkelijk. We hebben geluisterd
We hebben ze iets in de oren gefluisterd. Dat is ons geheim
De kleinkinderen kloppen aan. Hun manier is vermakelijk
Emma heeft een spin in een doosje
Tom laat zijn tekening zien
Straks zijn er frietjes met worst
Opa & oma
Een opa of oma is een veilige haven, een verhalenverteller, een tweede thuis. Deze gedichten eren grootouders met bewondering en dankbaarheid, voor een verjaardag, een kaartje, of gewoon om te zeggen hoeveel ze betekenen.
[ Oma kent kruiden ]
Oma kent kruiden
tegen ziektes, tja, vroeger --
zou ze verbrand zijn.
— Zyw Zywa
[ Zo spelenderwijs ]
Zo spelenderwijs
als altijd doet hij zijn plicht:
kwajongen opa.
— Zyw Zywa
[ Hier op de heuvel ]
Hier op de heuvel
waar mijn oma zo vaak kwam --
vloeit de tijd ineen.
— Zyw Zywa
[ Opa kijkt me aan ]
Opa kijkt me aan
en hij houdt van mij, maar wie --
is hij eigenlijk?
— Zyw Zywa
Mijn kleinkind
Lief klein mensje met je mooie lach.
Jij laat me stralen op deze donkere
dag.
Mijn hart verzegeld met liefde vanaf
het moment dat ik je zag.
Je doet mij beseffen dat ik van geluk spreken mag.
Jouw armpjes om mij heen, waardevoller
dan de duurste ketting met diamanten ster Jij bent onbetaalbaar.
Door geen enkele waarde vervangbaar.
.
VOOR DE KLEINKINDEREN
Er is
Zo heel erg veel
Zo heel erg mooi
Kijk
Wereld is van alle kleuren
Twee lijntjes snottebel een groot gebeuren
Er is
Zo heel erg veel
Zo heel erg mooi
Voel
Zonnetje schijnt lekker zacht
Op jullie armpjes en beentjes
Op jullie neusjes en teentjes
Er is
Zo heel erg veel
Zo heel erg mooi
Hoor
Hartjes kloppen boem boem boem
De bijtjes maken knap gezoem
Witte wolkjes glijden hoog voorbij
Meisjes en jongens zijn nu samen blij
Gaan hand in hand in hand
Op het gras en op de paadjes
Langs de bloemetjes en de blaadjes
Niet minder dan een vrolijke vlinder
Danst fraai van hier naar ginder
Er is
Zo heel heel erg veel
Zo heel heel erg mooi
Maar oma en opa weten wat aller-allermooist is:
De glimlach op jullie gezicht
Nu mag dit gedichtje dicht
E. R. L.
"Een rijk leven bestaat uit een verzameling momenten die je koestert" staat op de kalender van Damiaanactie:
Klara speelt een volksdans uit Roemenië in een programma met het thema "Reis langs de Donau". Ik zie Roemenen dansen op het volksdansfestival van Edegem
-mijn grootouders en ik op de eretribune omdat voke burgemeester is-,
op prachtige muziek en traditioneel gekleed met bloemen in het haar: gestamp, gedraai, versnelling, vertraging, gelach, geklap, geluk.
Leven in Getijden
In de fluistering van de jaren, waar de klok zijn verhaal vertelt,
Leven als een reis, waar de tijd in elk moment smelt.
Gelaat getooid met de tinten van ervaring,
Een verhaal van groei, als een seizoenen-observatie.
De zonsondergang streelt de horizon met gouden hand,
Verhalen ingebed in lachrimpels, als zand.
Elke dag, een schilderij van ongeschreven uren,
Een leven gedragen door wijze, bedachtzame slagen.
Herinneringen koesterend als schatten in het hart,
Een kroniek van avonturen, een kunstwerk apart.
In de echo's van de gelach en de zachte zuchten,
Ligt de rijkdom van een leven, als een fluistering tussen de luchten.
Elke stap, een dans met het ritme van de tijd,
Een eeuwigdurend verhaal, als een melodie onderscheid.
In de spiegel van de reflectie, een glimlach van het heden,
Een reis zonder einde, een leven vol met gedenken.
— Amée
Oma
De geur van koekjes en thee
Zittend naast de vensterbank
De gordijnen half open
Bloemen voor de ramen
Lichaam en geest vol herinneringen
Van een leven vol lief en leed
Het heeft je getest
En gemaakt tot wie je bent geworden
Littekens van binnen en buiten
Maar de tijd heeft je verzacht
Nu kijk je naar je kleinkinderen
Naar de fouten die jij ook maakte toen je jong was
Behoeden gaat niet, luisteren wel
Daarvoor ben je nu hier
Niet meer voor jezelf
Rustig wacht je tot de avond valt
Een dag weer voorbij
Een dag dichterbij de dood
Verlost van de tijd
— Rijmus
Opa
Onverbloemd mensje rent door de kamer.
Naar de keuken. Via de pedaalemmer
het aanrecht op. Glijdend op natuursteen
als een gevallen schaatser op kunstijs.
Voetjes in de gootsteen. Lenig en behendig.
Hoog soeverein boven de houten vloer.
Waar hij staat als een beuk. Geworteld.
Zwaaiend grijpt hij het kroelend lijfje
en in de stormwind verliest hij z’n
accessoires als bladeren in de herfst.
Opa dééd iets met verveling!
Je kunt het je nu vrijwel niet meer voorstellen:
Opa, bij ons op bezoek, verveelde zich al snel
Hij trok zijn jas aan, wandelde richting nieuwbouw
en dat gebeuren beviel hem wel
Menig keer zag ik hem als kind zo dan gaan,
ons stadje bij lange na nog niet volgebouwd
Hij kon er zich altijd weer mee vermaken -
Die naoorlogse generatie straks onder de pannen
Het blééf voor hem een uiterst boeiend schouwspel!
Oma was veel meer op ons interieur gericht,
breide als vanouds haar zoons sokken en maasde
er veel andere, nu de gelegenheid zich voordeed
en razendsnel.
Dakoyria, 2023.
— Dakoyria
BEJAARD STEEDS STERK
In de jonge jaren
van de twintigste eeuw
verkoopt de meubelmaker
voldaan zijn kapstok
van donkerbruin hout
waarin een spiegel glanst
aan twee trouwlustigen
gedurende heel het leven
van de beide geliefden
houdt de kledingdrager
aan zijn sierlijke booghaken
jassen en hoeden
die de tijd doet verschijnen
en later verdwijnen
nieuwe gewaden
tonen trots hun aanzien
het echtpaar woont tenslotte
in een bejaardentehuis
waar het meegereisde bezit
steeds aan de wand prijkt
na het vredige verscheiden
mag hun zoon het
in zijn woning hebben
koestert deze aanwinst
als een teer juweel
kleinzoon en diens vrouw
denken er voortdurend aan
dat oude erfgoed
zachtzinnig te belasten
gedenken ingetogen
reeds honderd jaren dienst
Oktober 2022.
Familie
Hoe het er nooit is geweest
Ik het niet heb gevoeld
Vroeger geloofde ik je
Maar die tijd is verstreken
Nu ben ik bang
En het lijkt alsof
Mijn gevoel in een nachtmerrie zit
Als een berg die te hoog is
Of als een dal te diep
Toch is het niet onmogelijk
Maar niet voordat ik je weer zie
Ouder worden
Het jong zijn gaat stilaan voorbij,
zowel voor jou en zoals voor mij.
Na een wandeling doen mijn voeten soms wel pijn,
en ik ben steeds blij als we er zijn.
Maar in mijn hoofd ben ik zo gezond als een vis,
voel me zo jong als mogelijk is.
Mijn schaduw laat me niet alleen,
Die loopt alleen maar krommer als voorheen.
L.G
Grootouders hebben een eigen plek in een kinderleven: minder streng dan ouders, met meer tijd en vaak een zak vol verhalen. Een gedicht voor opa of oma mag die bewondering laten zien: dank voor de warmte, het geduld, de wijsheid die je van hen meekreeg. Zulke woorden passen mooi bij een verjaardag of een dag waarop je ze eens flink in het zonnetje wilt zetten. Kleinkinderen dragen ze graag zelf voor, maar ook op een kaart of bij een cadeau komen ze recht uit het hart. Zo’n vers zegt in een paar regels wat een kind soms jaren voelt.
De andere kant van de band vind je bij de kleinkinderen, en breder bij de familiegedichten. Is opa of oma jarig, dan bieden de verjaardagsgedichten nog meer keuze. Stuk voor stuk geschreven door onze leden.
Heb je een gedicht voor je opa of oma gemaakt? Plaats het en laat hen weten hoe trots je op hen bent.