Na de vlammen

Paul Duyvesteyn

Wie buigt speren tot ploegijzers,
de punten nog blinkend van pijn,
en spoelt regenwater over kruit
dat in de spleten
van het omgewoelde land achterblijft

Onze adem hangt boven de damp van zeewater
terwijl het zout in onze handen bijt

Wie legt zijn oor op het harde zand
en hoort ijzeren wielen dreunen
Wie kijkt naar de rokerige horizon
en ziet de schaduwen van vlammen
over de bergen trekken

Wie durft nog zeggen
dat dit land ooit ongeschonden was