Leven met zonder zorgen
Maak lol en plezier!
Wees nog een kind nu het kan!
Wat moet ik anders dan?
Kijken naar andermans gegier?
Geniet van de zon op je huid
en de wind in je haren
tijdens de prachtige zomers
In je jonge jaren
Geniet van het warme haardvuur
en de warme chocomel op de bank
Tijdens de mysterieuze winters in april
Er is niets anders wat ik wil
Maar toch, jaar in jaar uit
Maak je zorgen
over van alles en nog wat
over oorlog en klimaat
over de ander en jezelf
Dat is wat ze zeggen
Kijk uit voor van alles en nog wat
Kijk uit voor de toekomst
Kijk uit voor het verleden
Ik maak me zorgen
Ik kijk uit
Er is zoveel
Ik krijg het niet op ƩƩn blad
Als ik me zorgen maak over mijzelf
Is er dan niet iets fout
Als ik uit kijk voor de toekomst
moet ik dan nog wel willen
Onzekerheid
Twijfel je weleens aan jezelf: aan hoe je overkomt, of je goed genoeg bent, of je de juiste keuze maakt? Deze gedichten over onzekerheid zetten dat wankele gevoel om in woorden die verrassend stevig staan.
Samen, Zij aan zij
Te midden van de chaos
als ik dan denk aan Jou
Dan vind ik zoete stilte
waar ik zo veel van hou
Dan kan ik weer ontspannen
Dan licht mijn pad weer op
Dan brengt het alle chaos
in mijn gedachten tot stop
Obstakels in het leven
en onrust onverwacht
Wordt door Jouw zoete stilte
van hard weer plooibaar zacht
Met Jouw blik vol vertrouwen in het vermogen in mij
Blijf Jij heel rustig bij me, samen, Zij aan zij
Ik hoef niets te bewijzen, mag zijn hoe ik me voel
Jij kent mijn diepste wezen en weet wat ik bedoel
Jouw ogen dragen mij, boven alles uit
Jouw baldakijn beschermd mij, als ik mijn ogen sluit
Ik mag de rust hervinden in mezelf en ook in Jou
Het is in ons samen en mezelf dat ik vertrouw
[ Ik sta op de grens ]
Ik sta op de grens
van mezelf, half verscholen --
achter geremdheid.
— Zyw Zywa
L1
Ik mis jou en ik mis mezelf
Wanneer ik in je ben ben ik nog steeds alleen.
Ik wil connectie maar ik cheat,
Mijn beloftes zijn vals en ik zie de waarheid niet.
Je moet jezelf beschermen van mij.
Ik wil je leuk vinden en liefde geven.
Ik wil samen de gedachten achterlaten.
Maar tijdens het vullen voel ik de hiaten.
Ik wil een simpel leven, een realiteit hebben die ik niet betwijfel.
Ik wil janken maar heb geen klanken.
Ik wil smachten maar heb niks wat ik begeer
Ik wil pijn voelen, omdat ik het geluk voor me niet accepteer.
Doelloos dobberend als een brief in een fles
Zal ik zinken voordat ik een stil strand bereik?
Zal ik opgaan in de vlam van het kwaad?
Of zal ik genieten van het pad dat in mij geschreven staat?
Als je jezelf nieuwe hobby's eigen maakt
Juist als jij je nieuwe hobby's eigen maakt, verander
je die toch maar weer Door verdere makke opnieuw
maar gestaakt Het duurt weer een poos voordat je
daaraan raakt gewend
Het is net als het machtige "grote" leven met de eigen
ups en downs Van tijd tot tijd sta je zomaar in je hemd!
Aanpassen is de boodschap voor wie ernaar horen wil.
Een tijdlang echter, blijft het tamelijk onbarmhartig stil.
— Dakoyria
Diezelfde huid
Een huid aan mij geplakt
het zit vast zoals lijm
deed dat maar geen pijn
die pijn in mijn ogen als ik naar de spiegel kijk
Die huid vastgelegd op foto
diezelfde huid in de spiegel
diezelfde huid in glorie
diezelfde huid
voor altijd.
— Ronnie
De slapende stad
de eeuwige nacht is dood,
de gordijnen zijn al lang dicht,
de gevallen muur is geen plicht,
zinloos beleid in rood,
de hemel lacht weer uren,
maar geen raam gaat open,
niemand die ze laat lopen,
de rode kroondrager heeft kuren,
nu brandt het vuur,
de lucht vult met rook,
alles is rood en puur,
vrees en ontwaak,
ik ben genadeloos,
wakker is de draak,
— Hein
Ik wil ze uitzetten.
Die stemmen in mijn hoofd. Negeren helpt niet.
Dreunen door alles heen.
Ik dacht dat ik er doorheen was. Maar toch pakken ze me weer. Begin ik nu weer van voor af aan? Alles weer opnieuw doorlopen?
Ik wil ze uitzetten.
Mijn hoofd raakt vol.
En ik word gek.
Ik wil ze niet.
Dit vraagt mij gewoon veel energie. Van stijgende lijn naar kelderend naar beneden.
Ik wil ze uitzetten.
Waarom willen ze mij slopen?
Het valt niet tegen te spreken.
Maar dit is iets waar ik niks mee opschiet.
Waarom laat ik ze gewoon niet gaan?
Ik wil graag schreeuwen.
Maar zou het helpen?
Ik heb geen idee.
Voor mijn idee duurt het eeuwen. Het negatieve blijft hangen.
Dat is natuurlijk zo bekend.
Ik snap ook niet dat onzekerheid bestaat.
Daar heb je niks aan.
Ik wil ze uitzetten.
Zodat ik niet op anderen hoef te letten.
Graag de 'nieuwe' ik.
En niet het gevoel dat ik verstik.
Ook al mag de 'oude' ik soms best wel even zijn.
Want anders maakt mij dat ook heel erg klein.
Ik wil ze uitzetten.
Gewoon eens rust in mn kop.
***hwvs***
Zoals het is
De man leeft aan de rand,
Roept naar mij
''het is zoals het is''
Daar een ademend gebaar uit de losse hand
De man kijkt over de lijn,
Die hij zelf heeft gezet,
Zoals het is,
Een serpent of vrezende schijn,
De man twijfelt over,
Zijn zeker naderende lot,
Zo zal het zijn,
Zo breekt hij de verwachting,
— Hein
Naderend onheil? Sirenegeluid
Na alles wat we de afgelopen perioden meemaakten
aan geweld, jaagt het momentele sirenegeluid mij de
stuipen op het lijf
Ach ja, dan herinner ik me plotseling weer de
aankondiging van een nieuwe maand en wƩg dat de
stress verder blijft
Werkelijk wennen doet dit onheilspellende lawaai dus
nooit, zelfs niet na tientallen jaren...
Dit overduidelijke en onmiskenbare teken van onheil
dat meestentijds een poosje beklijft.
— Dakoyria
leeg
voor de schooldag gescheten en later niks meer gegeten
een leeg vel geen woorden geschreven
een vraag die ik weer niet zal weten
willen huilen, maar waar zijn mijn tranen gebleven
eindelijk thuis in rust, maar dan zit je hoofd ineens vol met onzekerheden
— bennie
Geen zorgen mƩƩr!
Zij roept me met haar schelle stem:
"HĆ© vent, of ik niets vergeten ben?"
Ja, het is waar, ik ben haar altijd
trouw Subiet altijd een harinkje wou!
Dit keer stel ik haar helaas teleur...
Ik heb geen trek, verkeer wel wat in
mineur
Ik beloof haar voor een volgende keer:
dƔn neem ik er twee. geen zorgen meer!
— Dakoyria
Veel kan tegen zitten als je ouder wordt
Er kan je zoveel tegen zitten als je ouder wordt, zoals
wegvallende contacten, je gezondheid waaraan het
nodige nu schort...
Plannen werden door Gemeenten ontwikkeld om
ouderen te gerieven Vervoer naar passende bezigheden
naar believen
Eindelijk weer eens een menselijke stem buiten de deur
horend, tegemoet komend aan diverse behoeften
Je vindt tot je vreugde een open deur en geen sleur
Gereserveerd en gespaard kleingeld om eens met elkaar
op pad te gaan Een smakelijk drankje naar believen...
Jahoor, we komen er zo snel mogelijk aan!
om ouderen te gerieven Vervoer volgens plan en bezig-
heden naar believen
— Dakoyria
Ziekenhuis
De hele wereld kan instorten, maar zolang jij er bent overleef ik dit wel.
Ik weet dat onze tijd ooit zal komen, maar ik hoop nog niet zo snel.
We moeten vertrouwen hebben in je lichaam en in het ziekenhuis.
Zonder jou voel ik mij in deze wereld niet thuis.
Samen gaan we vechten voor je bestaan.
Ik wil jou nog lang niet laten gaan.
— L.J.
als het water rimpelt
breekt de steen het oppervlak
opent zich jouw huid
een trilling na de streling
om even snel
zich weer te sluiten
onbeantwoord laat
waar de steen
waar de streling
wordt bewaard
Onzekerheid is misschien wel het meest gedeelde Ʃn meest verzwegen gevoel dat er bestaat. Iedereen kent het; bijna niemand begint erover. Daarom is het zo waardevol dat dichters het hier wƩl doen. Ze schrijven over de stem in je hoofd die alles afkraakt, over vergelijken met anderen die alles beter lijken te kunnen, over de moed die het kost om gewoon je hand op te steken.
Een gedicht over onzekerheid over jezelf werkt twee kanten op. Voor de lezer is er de opluchting van herkenning: o, dit heeft iemand anders dus ook. Voor de schrijver is het een kleine overwinning ā wie zijn twijfel opschrijft en publiceert, spreekt haar tegelijk een beetje tegen. Veel gedichten hier eindigen dan ook niet in mineur, maar met een voorzichtig soort zelfvertrouwen.
Als je verder leest
Wie zichzelf beter wil leren kennen, vindt veel in de gedichten over jezelf. Slaat de twijfel door naar iets benauwends, dan sluiten de gedichten over angst beter aan, en wie juist wil lezen hoe je uit dat dal klimt, kan terecht bij persoonlijke groei. Durf je het aan? Plaats je eigen gedicht. Spannend, maar hier landt het zacht.