Beloofde sleutel
Hij zoekt de beloofde sleutel
Hij loopt noordwaarts
Hij gaat over onbegane paden
Hij volgt het slingerende pad
Hij kan het einde niet overzien
Hij gaat rusten op een bank
Hij rilt vanwege de natte zitting
Hij kijkt in zijn dagboek
Hij leest de route nog eens na
Hij had toch zuidwaarts moeten gaan
Hij raakt in verwarring
Hij veegt in zijn betraande ogen
Hij mijmert hoe verder te gaan
Hij denkt dat er toch geen sleutel is
Hij keert zuidwaarts terug
Hij volgt hetzelfde pad
Hij herkent elke bocht, elke boom
Obsessie
Een obsessie laat zich niet wegredeneren: een gedachte, een persoon of een verlangen dat alle ruimte opeist. In deze groeiende verzameling verkennen dichters wat er gebeurt als je iets niet meer los kúnt laten.
Handicap
Sensualiteit wil ik steeds nastreven,
lust is mijn lust en mijn leven,
ik kom derhalve altijd tijd tekort,
dat is wat in mijn bestaan schort.
Ik wendde mij tot een therapeut,
dat leidde tot zeer veel leut,
want die misbruikte mijn lust,
dus tijdens de sessies vooral gekust.
Ik moet dus leven met dit ongemak,
leer te springen van de hak op de tak.
Ik ben hierin inmiddels aardig bedreven,
ik blijk er zelfs goed mee te kunnen leven.
Obsessie
I throw myself in this never ending well
Climb down until I hit rock bottom
Where the darkness envelops me whole
My problems completely forgotten
Drowning out every incessant sound
Swimming down into the deepest parts
Where oxygen doesn’t reach
To drown out the beating of my heart
For when I feel I feel it all
The cuts go deeper than you see
If I don’t have a place to hide
Then there would me nothing left of me
Sometimes this place turns into obsession
A tunnel vision with no end
I Keep on walking aimlessly
A never ending descend
One day I’ll decide to turn around
Get bored or come up for air
Swim up when I stop feeling down
Hopefully I’ll see you there
Kwetsend
Waarom toch zoveel geestelijk en verbaal geweld
zichzelf verheffend en de ander nodeloos wordt gekweld?
Echt ik ben zo verschrikkelijk goed weet door venijnige
woorden te plaatsen hoe het moet
Ik zou mij schamen het is niet verfijnend , geesteloos
Het is een woord zo liefdeloos
Beheerst door obsessie is het juiste woord
zorgt dat een ander geestelijk wordt vermoord
Ik wil je zo graag
Keek hij nou naar mij, echt waar?
oh nee laat maar hij keek naar haar
laat die mooie ogen naar mij kijken
en ik zou alles voor je laten wijken
hij heeft iets wat ik wil
waar ik voor lieg, waar ik voor steel
alles wat ik voor hem zou willen doen
ik zou een moord doen voor een zoen
ik ben aan hem verslaafd
voor de liefde die hij bij mij opgraaft
een blik en ik krijg vlinderes in mijn maag
ik wil je zo graag
Een hechte relatie
Ik roep haar bij mij
Met lichtjes, likes en geluid
Ze is niet compleet zonder mij
Ook al buit ik haar uit
Urenlang houd ik haar aandacht op mij gericht
Aan tafel, op werk, op de wc
Er is geen plek waar ze niet voor mijn roep is gezwicht
Haar diepste geheimen vertrouwt ze mij toe
Ik analyseer ze en bied haar iets nieuws aan
Zo wordt ze me nooit moe
Ook al vliegt de wereld aan haar voorbij
In foto’s en likes, soms is het echt, soms een pose
Zo houd ik het interessant
Precies zoals ik al zei
Ze kijkt niet zo vaak meer om zich heen
Praten met anderen doet ze minder vaak
Er is altijd een moment dat ze contact zoekt met mij
Door mij voelt ze zich nooit meer alleen
Ik bied haar meer
Dan mensen ooit kunnen
Het doet haar zeer
Als ze haar mijn aandacht niet gunnen
Tijd voor een nieuwe demonstratie
Van mijn macht over haar
Ik stuur haar een dringende notificatie
Mij dan negeren is haar zeker te zwaar
Daar is ze weer terug bij mij
De opstand was gelukkig een loos gebaar
DE ZWARTE SLUIPER
Zorobabel Solfer
de gedrongen man in paarse pij
met een groot kalonghoofd
waarin twee wijde uilenogen
vol hard geel en heersend priemen
weet door wonderlijke gaven
zijn wil aan wie ook op te leggen
hij brengt iemand even in slaap
opdat deze na het ontwaken
willoos hoort en vanzelf doet
wat de duivelskunstenaar zegt
sterke boeven onder zijn bevel
buigen zich klakkeloos en gedwee
om hun gebieder te gehoorzamen
de meester van duister gebeuren
betovert bij vermeende verspieders
de werking der stembanden
spraakverwarring en domme brabbeltaal
zullen gevreesd verraad voorkomen
in ondergrondse afvoerruimtes
vergadert de doortrapte leider
met een stel verdwaasde volgelingen
de bende maakt een wijd gat
in de keldermuur van het museum
dat Rommeldams kunstschatten bewaart
maar de waardevolle kluis wordt gered
dankzij slimme samenwerking
van krachtige wetsdienaren
met het tweetal Tom Poes-heer Bommel.
Doos van pandora
--------------+---------------
Een doos een geschenk,
Een vergifteging voor onze menselijke intuitie,
Maar toch bedrogen door te geloven in deze menselijk visie.
Geopend tegen het beter wetende in.
Geopend en geleerd door de driften die ons lichaam beheerd.
Dus zorg ervoor dat ge u zelf handteerd.
Voor pandora u in haar grib heeft. Ø
Mijn eigen held
Grandioos is jouw koos
al een tijdje niet meer
Obsessief leg je de focus op mij
Zo hoef je niet te kijken
Naar je eigen etterende zweer
Ik ben niet de demon die jouw
Al zo lang kwelt
Redden hoef je me ook niet
Van die van mij
Ik ben mijn eigen held
BROEM, BROEM, TOET, TOET!
Broem, BROEM, toet, toet.....
De nacht valt, het weer geur en koud!
De stilte gekomen, het licht door donker vervangen, de chauffeur achter het grote stuur is oud!
De radio doet zijn werk, houd de oude man bij de les!
In de donkere cabine, schijnt het licht van het dashboard ambiant en staat de airco op zes!
De man vind het koud, denkt aan zijn vrouw en kind, thuis slapend in een lekker warm bed!
Hij zou zo graag bij hun zijn, maar het is het werk die dat beled!
De winkels moeten vol, de supermarkt bevoorraad!
Er is geen tijd voor weemoed of geklaag, dat is wat zijn vak niet toe laat!
De mensen moeten eten, willen hun luxe goederen niet kwijt,
De kleding word vervangen, na een versleten, te lang gedragen tijd!
Dus zal hij wel moeten, doorgaan, vechtend tegen de slaap en rijdend door de donkere gure nacht!
Besneeuwde wegen en bergen is wat er op hem wacht.
Tijd is kostbaar voor de bederfelijke vracht!
Het geluid van de diesel, de motor, de claxon, is van BROEM, BROEM, toet, toet, voor een klant die op zijn goederen wacht!
De vrachtwagen is lang, weegt tientallen tonnen en dendert maar door!
De oude man, de chauffeur, hij moet in de remmen, want een weggebruiker gooit zich ervoor!
De ruimte is beperkt, het gaatje naar de afrit was nog vrij.
De actie van de weggebruiker, geloof me, daarvan word de oude vloekende man niet erg van blij.
Te kostbaar is het leven van de bestuurder van de auto in SPÉ.
De chauffeur van de vrachtwagen draagt die gedachte heel zijn carrièreleven met zich mee!
Een dode, een ongeluk, het ligt iedere minuut op de loer.
Geloof me, er is geen vrachtwagenchauffeur die zit te wachten op dat geouwehoer!
Daarom is het van BROEM, BROEM, doet de claxon van toet, toet en leeft de weggebruiker nog gewoon zijn jaren.
Omdat de vrachtwagenchauffeur achter dat grote zwarte stuur, zijn belangrijke klus moet klaren!
LEVENSLANG
Wervelende woordenwind
Waanzin!
Word wakker, warhoofd!
Waggel weg, walgelijke worstelaar!
Wartaal wordt waarheid
Wik!
Weeg!
Wat bezielt mij?
Waarom laat ik weer woorden vrij?
Ik heb het altijd geweten
Ik ben bezeten
Gedachten komen en gaan
Ik kan er niet altijd bij blijven stilstaan
Ik wil ze vangen en opsluiten
Ik wil mijn geest uitbuiten
Vooral in het ochtendgloren
Gaat er o zo veel verloren
Was het maar geoorloofd
Dat ik hokjes aanbracht in mijn hoofd
Mijn hersencellen zijn niet op slot
Er is totaal geen uitgaansverbod
Gevangenen ontsnappen bij de vleet
Geen enkele cipier die optreedt
De enige echte gevangene ben ik
Ik die constant woorden weeg en wik
Veroordeeld tot levenslange dwangarbeid
Door een rechter zonder gerechtigheid
“God is mijn rechter”
Dat is de betekenis van mijn naam
Kon moeilijk slechter
Maar ik ben gehoorzaam
Dit is geen goede flow of inspiratie
Het is geen licht dat ik plots zie
Het is handelen onder dwang
Mijn hele leven lang
------
Zelfbeheersing
Dwing mezelf om bezig te blijven .
Ik moet anders zal ik me niet kunnen bedwingen.
Zonder iets om handen ga ik je zeker schrijven
De heg gesnoeid aan de voorzijde.
Mijn huis aan kant gemaakt.
Alles om het schrijven te vermeiden.
Zodat jij niet van de wijz geraakt.
Maar god wat is het moeilijk.
De drang naar jouw is zo vrezelijk groot.
Geloof me dat ik dit verfoeilelijk.
Het voelt echt aan als lood .
Ik weet geduldig moet ik wezen.
Wacht op een bericht van jou.
Dat ik dan vol liefde kan lezen.
Want lievie je weet toch dat ik van jou hou .
— Anna
DE SPEELTUIN
Hier zijn veel kinders duizelig
hebben rondtollende ogen
magen die zwellend duwen
angst voor wat snel beweegt
maar
spelen hardnekkig door
want de heersende lust
uitdaging te tarten
bij fijn én griezelig vermaak
dwingt tot koppig ondernemen
meer dan 't eigen ik vermag
op dit kleine stuk grond
geeft het grut
vitamine-zonnestralen
mest vol wonderkracht
aan de opengebarsten kiem
van het komende geslacht.
Dwangmatig genoodzaakt
Een rat met maagproblemen die geradbraakt braakt
Een naaktslak die tergend langzaam ontkleed geraakt
Een nachtcipier met insomnia die ’s morgens ontwaakt
Een loser die alles, maar dan ook alles kwijtraakt
Een worp vanuit mijn bed met mijn fijngevoelige sok, yes donker, lichtgeraakt
Een quasi gevangen vis die nog net ontsnapt, afgehaakt
Een dyslectisch balkende ezel die van gezondheid blaakt
Een dronkaard die met een flesopener zijn fles dichtmaakt
Een contactgestoorde die altijd en overal iedereen aanraakt
Een ontvoerde die een spelletje wou spelen, werd geschaakt
Een origineel dat verdomd origineel is nagemaakt
Een gratis schminkdoos die zichzelf nooit opmaakt
De dommerik die zichzelf iets heeft wijsgemaakt
Niet dat het allemaal veel uitmaakt
Maar ik heb me zonet dwangmatig al rijmend vermaakt
-----
Spreken
Iedereen spreekt
Jij spreekt
Je ouders spreken
Je buurvrouw spreekt
De koning spreekt
Iedereen
Behalve ik
Ik schrijf
Rawr
— Rawr
Obsessie is een ongemakkelijk onderwerp, en juist daarom levert het indringende poëzie op. Het verschil met gewone verliefdheid of ambitie zit in de dwang: je wílt niet meer aan iets denken, en denkt er daardoor alleen maar méér aan. Dichters beschrijven dat hier van binnenuit: het malen om iemand die allang weg is, het telkens controleren, verzamelen, terugkeren naar hetzelfde punt. Wie het herkent, leest hier zwart op wit dat hij niet de enige is.
De verzameling is nog bescheiden van omvang, maar eerlijk in toon: geen gepolijste beschouwingen over het fenomeen, wel rauwe en soms verrassend geestige regels van mensen die weten hoe het voelt. Grenst jouw ervaring eerder aan afgunst en bezitterigheid, kijk dan bij de gedichten over jaloezie. Draait het malen om een geliefde, dan vind je herkenning tussen de liefdesgedichten, en voor het bredere spectrum aan binnenwereld is er emoties en gevoelens.
Ken je die ene gedachte die maar blijft draaien? Misschien is een gedicht de manier om haar eindelijk een plek te geven: schrijf het van je af en zet het erbij.