Vlammende gladiolen

Paul Duyvesteyn

Langzaam rijzen de groene stelen,
een ontwakend vuur van gladiolen
Vlammen van rood ontvouwen zich traag,
diep donker, haast zwart, een vluchtige pracht

Onder het gewicht van hun bloei
buigen ze, bedwelmd door overvloed, omlaag,
alsof de vaas zelf zucht
onder de last van hun gloed

Toch vangt bij elke blik
de zon hun glanzend gewaad,
hun kleur die oplicht in stilte
en elke schaduw verdrijft