Verpotten

Paul Duyvesteyn

De bloempot, zwaar onder de last van nat zand,
staart naar de dorre takjes van de ficus
Hij heeft haar jarenlang gedragen,
maar nooit een bloemetje gezien

Dat is nu verleden tijd.
Langzaam laat hij het dode hout los

Een schaduw glijdt over hem,
blijft even hangen,
dan opent het licht zich

In zijn armen rust nu
een roodkleurige, geurige hibiscus

Hij voelt zich lichter dan ooit
alsof de kamer opnieuw ademt