Tijdzand

Paul Duyvesteyn

Er loopt een pad dwars door de duinen,
door de goden aangelegd, nog vóór de eerste windstoot,
tot een smalle strook vernauwd door stuifzand,
geen plek voor asfalt en bandengekraak,
alleen tweewielers, die lange lijnen trekken in het losse zand

Zaden uit het begin van de tijd
uitgegroeid tot bloeiende struiken,
buigen zich als maanlicht over het pad,
reikend naar oorden zonder einde

Zware lucht, vol van zilt en zeewater,
hangt onder het helderblauw van een hoge hemel
De raspende zang van een krekel, verscholen onder duinzand,
verstomt langzaam langs de rand van het golvende land