Gedoofde nacht

Paul Duyvesteyn

De maansikkel scheerde genadeloos,
met één zwaai alle wolken neergehaald,
om haar licht ongeschonden te brengen
en haar scherpe vorm te tonen

Maar de te vroege ochtend heeft haar vervaagd
tot een verward wolkje in de gedoofde nacht
dat uiteindelijk door de gekrenkte wolken
van de hemel is gerukt

Haar uiterlijk is geschonden, haar pracht vervlogen
niet meer de gestalte die het was
Haar randen zijn rafelig geworden,
ontoonbaar in het zwart van een volgende nacht