Adem van de dag

Paul Duyvesteyn

Diep in het veld, voorbij de oude waterputten,
rijst een heuvel van verschroeide aarde,
waar de lucht zo ijl en broos is
dat ze geen adem van vocht meer draagt

Daar zoekt de zinderende zon zijn rust,
sluimert onder een sluier van aarde,
en nestelt zich in de warme schoot
van vruchtbaarheid en duister

Vroeg in de ochtend, terwijl het veld nog droomt,
glijdt hij geruisloos over het land,
drinkt uit de spiegels van de putten,
proeft het laatste zilver van de nacht,
en klimt verzadigd naar de kroon van de dageraad