Adem van het veld

De grasspriet sist naar de paardenbloem:
ga opzij,
jouw geel verstikt mijn licht
De paardenbloem antwoordt:
buig zelf,
je groen snijdt in mijn stengel

De avond zakt.
Vocht kruipt in de spriet,
de bloem klapt dicht
Het veld houdt zijn adem in

In het vroege licht
fluistert de goudgele paardenbloem:
Zie je die cirkelende havik?
De grasspriet, nog zwaar van dauw,
ziet alleen druppels die beven