Mantel van de schemering

De schemering omarmt de avond,
die stil haar donkere mantel
over de schouder laat glijden

Uit eerbied speldt de nacht
kleine sterren op haar kleding

Terwijl de stille uren verstrijken,
knoopt de nacht haar kraag dicht,
wordt haar gewaad steeds grijzer

Aan de rand van de ochtend
dooft het vonken van de sterren
Ze dwarrelen naar de bosgrond
en lossen op in de vroegwind