Onze aarde in mijn Universum

Net boven de horizon
begint het zwarte oneindige te breken, de dauwdruppeltjes staan op het gras en laten de meest mooie ronde vormen verbleken.

Het koor van de tjirpende krekels
gaat langzaam over naar wat solo's,
die plaats maken voor hun collegiale fluiters en hun bolero's.

De uilen stoppen met roepen
en de vleermuizen fladderen rond,
die enkel hun stem gebruiken
om te zoeken naar het plafond.

De dag komt eraan en ingeleid door de schemering,
die laat de eerste zonnestraal door zonder enige verdediging.

De groene bladeren van de bomen beginnen beheerst op te stijgen,
een ochtendbriesje die zijn intocht maakt
laat de boom z'n vorm verkrijgen.

Het zonlicht snijd als een mes
door de cirrocumuluswolken heen,
er ontstaat een orkest van stralen
en sturen de wolken heen.

De zon baant zich opwaarts en strooit sierlijke warmte over het land,
het gras verliest zijn druppels
en ruikt alsof het teder is gebrand.

De spinnen deinzen op hun rag
om van het dauwvocht verlost te zijn,
ze positioneren zich in het centrum en wachten op hun eetfestijn.

De haan begint te kraaien en ontwaakt de dieren om zich heen,
als hij iedereen wakker ziet
roept hij luid zijn harem bijeen.

De zon trekt subtiel los
en toont zijn goddelijke volledigheid,
die de temperatuur laat stijgen
en maakt van de dauw verleden tijd.

De bloemen klappen open
en bieden stuifmeel aan de bijen,
die pure Hollandse honing verschaffen die menigen verblijden.

Later op de dag
was de avondschemering in zicht,
de vogels trokken terug en de krekels kregen weer bericht.

De zon zakte achter het landschap met z'n engelachtige stralen,
die plaats maakte voor een intrigerende sterrenhemel die vol zit met verhalen.

Het universum is weer zichtbaar voor iedereen die erin gelooft,
mocht je dat in je hart hebben dan is dat iets wat nooit dooft.