Home |

INLOGGEN
Uw ad blocker houdt onze advertenties tegen

Ons systeem ziet dat u gebruik maakt van een ad blocker, waardoor onze advertenties worden geblokkeerd. Schakelt u uw ad blocker alstublieft uit voor Dichters.nl

Aan het exploiteren van deze website zijn doorlopend kosten verbonden. Terwijl het gebruik van Dichters.nl voor u geheel gratis is, en ook blijft. Deze kosten kunnen niet meer worden gedekt als gebruikers advertenties (massaal) weren (tevens de enige bron van inkomsten). Hierdoor zullen Dichters.nl en andere websites op termijn mogelijk gaan verdwijnen.

Om die reden willen wij u vragen voor Dichters.nl een uitzondering te maken en uw ad blocker (voor onze website) uit te schakelen. Hartelijk dank alvast!

Klik hier om te zien hoe u dit doet (als u nog niet weet hoe u dit eenvoudig kunt instellen)

Klik na het uitschakelen van uw ad blocker op verversen, deze melding verdwijnt dan.

«»

Het verdrongen ego

Een jongeman was op een dag volkomen alleen en gedesoriënteerd. Hij was veelal op een plek waar het licht hem niet kon bereiken. Hij zag zijn reflectie overal waar hij keek. Al dat men hem aanpraatte vormde wat hij was. Het was zijn enige zekerheid. Geheel geobsedeerd door wat er van hem was geworden, bewonderde hij zichzelf. Echter, waar rook is is vuur, en waar het gros van het volk zich bevind ook, was hij van mening.

Geen dag ging voorbij zonder dat de jongen zichzelf bevredigde en zijn grootheidswaan uitvergrootte.

De jongen was lief. Hij deed werkelijk alles om het zijn medemens naar de zin te maken.

Er gebeurde iets opmerkelijks. Hij kreeg plotselinge gedachtes binnen.

“Schoonheid is onconventioneel,” zei zijn intuïtie hem.

“Uw eigenheid siert u, het siert ons allen voor zich.”

“Alles waar ik naar verlang is vreugde, en vrijheid in mijn expressie. Mijn omgeving heeft toch wel het beste met mij voor?”, vroeg de jongen.

“Ieder mag overtuigd zijn van zijn eigen realiteit,” antwoordde zijn intuïtie. “Echter, stukjes eigenheid inruilen, zal uw zelfverzekerdheid doen verdoezelen.”

“Vernietig uw spiegels en maskers. Koester het eigenen,” zei zijn intuïtie hem. “Wees uw absolute zelf en schaam u niet, als u mij wilt behouden en u naar behoeven wilt leven.”

Naar mate hij onafhankelijk leerde zijn, zag hij zijn onzekerheid verdwijnen.

Zijn littekens kwellen hem niet langer meer. Hij leeft dolgelukkig en geniet van het leven en de mensen. Hij leert van hen, zo vindingrijk als zij van hem. Als in een grenzeloze harmonie.

Gedichten navigatie

« Vorige gedicht | Volgende gedicht »
Naar deze rubriek
Naar overzicht alle rubrieken
Over dit gedicht   
Geplaatst op: 31-12-2020

Beoordeel dit gedicht nu

10 9 8 7 6
5 4 3 2 1

Over deze dichter

Ryan van Valkenhoef
Actief sinds: 31-12-2020
Informatie bij het gedicht:

Een anti-individualistische parabel. Gemaakt op 31-12-2020. Een jongen leert dat je je authenticiteit niet in twijfel hoeft te trekken, te laten beïnvloeden of te bewijzen. Vanaf het moment dat hij naar zijn gevoel luisterde, leerde hij de regie over zichzelf terug te winnen, om zodoende te genieten van het leven, en de mensen als zijn gelijken.
Facebook


Auteursrechten
Op dit gedicht ‘Het verdrongen ego’ van Ryan van Valkenhoef zijn auteursrechten van toepassing (©). Het gedicht is onder auteursrechtelijke bescherming geplaatst op Dichters.nl.