onder dezelfde hemel

Rond het station ontwaakt de vroege morgen,
een zwerver bewaakt zijn breekbaar bestaan.
Zijn hele verleden past in één versleten tas
terwijl forenzen hem vluchtig voorbijgaan.

De regen kent zijn naam, de wind zijn stilte
de hemel is zijn dak, de harde stoep zijn bed,
hij kent de straten beter dan de mensen
en vraagt zich af wie er nog op hem let.

Onder dezelfde hemel loopt ieder zijn eigen weg
met een eenzaam, zichtbaar of verborgen verdriet
totdat één blik de diepe afstand doorbreekt
en men in de ander zowaar zichzelf ziet.