Home |

INLOGGEN
Uw ad blocker houdt onze advertenties tegen

Ons systeem ziet dat u gebruik maakt van een ad blocker, waardoor onze advertenties worden geblokkeerd. Schakelt u uw ad blocker alstublieft uit voor Dichters.nl

Aan het exploiteren van deze website zijn doorlopend kosten verbonden. Terwijl het gebruik van Dichters.nl voor u geheel gratis is, en ook blijft. Deze kosten kunnen niet meer worden gedekt als gebruikers advertenties (massaal) weren (tevens de enige bron van inkomsten). Hierdoor zullen Dichters.nl en andere websites op termijn mogelijk gaan verdwijnen.

Om die reden willen wij u vragen voor Dichters.nl een uitzondering te maken en uw ad blocker (voor onze website) uit te schakelen. Hartelijk dank alvast!

Klik hier om te zien hoe u dit doet (als u nog niet weet hoe u dit eenvoudig kunt instellen)

Klik na het uitschakelen van uw ad blocker op verversen, deze melding verdwijnt dan.

«»

Als ooit...

Als ooit…
Als ooit de zee ons land zal overspoelen
en een tsunami vluchtelingen komt op gang,
dan zullen allen zich ontheemden voelen.
De ouders radeloos, de kinderen doodsbang.

De storm houdt aan. Het water blijft maar stijgen.
Het regent onophoudelijk en het is guur.
Men schreeuwt het uit of blijft apathisch zwijgen
En zoekt vergeefs beschutting bij een schamel vuur.

Gedwongen door de nood trekken zij verder
op zoek naar mededogen en geborgenheid,
als een miljoenenkudde zonder herder,
gegeseld door de storm op weg naar veiligheid.

Maar eenmaal bij de landsgrens aangekomen
wacht hun een hek, een nors kordon of prikkeldraad,
een keerwal tegen vluchtelingenstromen.
De buren achten zich tot bijstand niet in staat.

Want zeg nou zelf, hoeveel zou dat niet vergen
aan voeding, kleding, zorg, behuizing en zo meer?
Waar zouden zij die stakkers moeten bergen?
En draagvlak is er ook al niet mevrouw, meneer.

De schadepost is nauwelijks te schatten,
zoals aan onze Wirtschaft of laïcité.
Enfin, die lui zijn eigenlijk maar ratten,
zojuist ontkomen aan een zinkend schip op zee.

Dus waarom zouden wij ons moeten storen
aan zoekers naar geluk en lieden zonder werk.
Er zit niets anders op. Zij zijn voorgoed verloren.
Want solidariteit is uiteraard beperkt.

Als ooit de zee ons land zal overspoelen
Dan sleurt zij minstens heel de Randstad met zich mee.
Dan blijkt wat velen onder ons bedoelen:
‘Crepeert u allen maar. Wij groeten u. Houzee.’

Gedichten navigatie

« Vorige gedicht | Volgende gedicht »
Naar deze rubriek
Naar overzicht alle rubrieken
Over dit gedicht   
Geplaatst op: 28-02-2021

Beoordeel dit gedicht nu

10 9 8 7 6
5 4 3 2 1

Over deze dichter

Fred Meeder
Actief sinds: 28-02-2021
Informatie bij het gedicht:

Ik hekel in dit gedicht impliciet het wrede en harteloze vreemdelingenbeleid van ons land. Vroeg of laat zal de voortgaande klimaatverandering ons land een koekje van eigen deeg bezorgen en zullen wij zelf afhankelijk zijn van de genade van anderen.
Facebook


Auteursrechten
Op dit gedicht ‘Als ooit...’ van Fred Meeder zijn auteursrechten van toepassing (©). Het gedicht is onder auteursrechtelijke bescherming geplaatst op Dichters.nl.