Verduisterde horizon
Ik kijk omhoogen zie schaduwen van doden zweven,
die het blauw vergrijzen
en op aarde een donker spoor achterlaten
Ik kijk naar de oceaan
en zie geen vissen meer,
alleen plastic gedrochten,
die zwijgend de kruimels van cruiseschepen volgen
Ik kijk naar het drinkwater in mijn glas,
het is zo troebel
dat de achterzijde van het glas verdwijnt
in een waas van vergeten beloftes
Ik sluit mijn ogen,
maar zelfs daar
blijft de horizon verduisterd
Paul Duyvesteyn — dichters.nl/milieu/14874894-verduisterde-horizon/