Spijt

Joris Olivier

Zij zag dat hij haar blik kruiste,
Een ogenblik op haar fixeerde,
Toen verdween uit haar zicht.

Zij verstijfde van verlangen,
Maar hij keerde niet weer
Dan in haar zoete dromen.

Jaren gleden langs haar heen,
Na die dag hij uit zicht verdween,
Tot ze hem zag op ’n terras.

Ze zeeg naast hem op ’n stoel,
Ging meteen recht af op haar doel,
Hij wel wat verbaasd van was,

Ook hij verstijfde toen ter plekke,
De tekenen waren voor hen
Beiden helder en duidelijk klaar.

Ze zijn nu saam ’n gelukkig paar,
Alleen van de verloren tijd,
Hebben beiden wel enige spijt.