Droomgetij

Vesper Lunae

Je ogen doen me denken aan poëzie
Maar het type poëzie waarin je verdwaalt
Terwijl je het leest
Een manier waarop ik wou
Dat ik je ogen kon beschrijven
Ze doen me denken aan de glimmende maan
Of een sublieme rivier die 's nachts stroomt
Maar die diepte, die afgrond
Is zoals die van een oceaan
Ze overvloeien met een subtiel ritme
Wanneer ik ze bekijk, vertellen ze verhalen
Die geen enkeling zou kunnen vertellen
En nog zo elegant
Dat de mijne zich schamen
Je ogen zijn een verbod,
Een gevaar dat ik elke keer oploop
Om ze opnieuw te kunnen bewonderen
En als de zon schijnt
Zijn ze net heldergroene rozenbladeren
Met glinsterend dauw
En nooit weet ik;
Nooit
Waarom ik zo hartstochtelijk van je hou...