Direct naar de inhoud

Advertentie

Relatieproblemen

232 zelfgeschreven gedichten · Schrijf je zelf? Plaats je gedicht

Als het schuurt tussen twee mensen die van elkaar houden, schieten gewone woorden vaak tekort. Deze gedichten over relatieproblemen verwoorden wat er in een moeilijke relatie omgaat: de stiltes, de verwijten en de hoop dat het weer goed komt.

Meest geliefd in Relatieproblemen

Zwarte ziel♥ 2 Blauwe Nachten♥ 2 Relatie perikelen♥ 2

Liever alleen

Zij verleidde hem met
Een sensuele arabesk,
Waarvoor hij meteen
Als een baksteen viel.

Doch toen hij meende,
Dat zij haar hart en meer
Voor hem opende, kwam
Hij van een koude kermis

Thuis, trof ’n gesloten huis.
Met de staart tussen de
Benen verliet hij haar huis,
Langzaam sleet ’t verdriet.

Drie jaren later, noodt zij
Hem in haar huis en bed,
Wijl drie jaren her was ’n
Faux pas van haar, tant pis!

Hij reageerde enthousiast,
Maar allengs sloeg de twijfel
Toe, want waar was hij aan
Toe, vreesde herhaling van

Zetten, die hem beletten
Op haar uitnodiging in
Te gaan, bleef met pijn,
Liever alleen zonder haar.

0 Bekijk

Over en weer

Als ik aan jou denk,
Voel ik mijn verlangen naar jou
En hoeveel ik van jou hou,
Zo graag mijn liefde aan jou schenk.

En wat het fijnste is,
Dat jij dit ook voor mij voelt,
Hoop zo dat dit nooit bekoelt,
Wil dat ik het nooit mis.

Als mijn handen over jou dwalen,
Geeft dat ’n intens gevoel,
Dat zich in passie laat vertalen.

En als jij dan mijn lichaam streelt,
Bereik jij steeds jouw doel,
Bij ’t instrument dat jij bespeelt.

0 Bekijk

Oorlog

Lieve woorden liggen als gesneuvelde soldaten verspreid over het niemandsland.
Je daden verschuilen zich in de loopgraven van mijn gedachten, in de hoop onopgemerkt te blijven.
Rondom mij ontvouwt zich een slagveld gevuld met hartstochtelijke tranen.
Elke dag voelt als vechten tegen een strijd die nooit mocht plaatsvinden.
Daden van ongekende hoogte die niet meer ontsnappen aan de vijand. Ik. De vijand.
Een eindeloze strijd geleidt door een vijand die nooit bereid was de wapens op te nemen, noch ze neer te leggen.
Een naderend einde van een verstikkende oorlog waar zelfrespect het slachtoffer van werd.
Waar beloften als kogels door de lucht raasden, heerst nu een oorverdovende stilte.
Rode klaprozen groeien over de heuvels van een slagveld dat nooit meer hetzelfde zal zijn. Ik. Het slagveld.

Wapenstilstand.

0 Bekijk

hengelaar

Ik ben de hengelaar
Jij de vis
Steeds als je mij ontsnapt
Verdraag ik het gemis
Ik wacht ik wacht
En ik verlang mijn lijn

Het regent en de zon schijnt
Het water kleurt van blauw
Tot wit tot grauw

Ik zit ik sta de dag wordt nacht
De dobber rilt
Dit is de vraag die jij mij stelt
Wie is het van ons twee die
Het meest geduld opbracht

0 Bekijk

Stille strijd

Een persoon zegt dat hij kan zwemmen maar eenmaal in het water verdrinkt hij.
Je zegt dat je van me houd
maar toch ben ik alleen in een relatie van twee.

0 Bekijk

Parkinglicht

Ik ben altijd op zoek geweest
Naar dat ene specifieke ding
Thuis was geen huwelijksfeest
Er was veel dat er misging

Ik belandde met de wagen
Op een parking langs de weg
En begon mij af te vragen
Heeft die man daar soms pech

Hij stond half in het struikgewas
En gebaarde dat ik moest komen
Zo te zien had hij een brede borstkas

Opeens stond ik volop in het licht
Ook waar het nooit mocht stromen
Die andere deur was nu definitief dicht

0 Bekijk

Goed maken

Ik moet het doen, het moet worden gezegd.
Niet met woordjes maar fysiek, dus in het echt.

Ik rijd van mijn huis naar dat van haar.
Ik rijd en ik bedaar.

Ik stop de strijd.
Wie nu wie benijdt?

Heftig was het, dat is een feit.
Ik rijd en ben tot verzoening bereid.

Mijn ego ging weer zo tekeer en dat voor een kleinigheid.
Ik rijd door zon en ik rijd door regen.

Ik rijd door ruimte en ik rijd door tijd.
Straks kom ik haar eindelijk tegen.

en zal ik zeggen:

“Je bent toch mijn liefste meid.”

0 Bekijk

Brandmerk

Je wist nooit wat je wou
Ik dacht van wel

Je gestalte liet me denken
Dat er geen andere deur was
Die voor mij zou openen
Ik zag je armen heel even
En ik geloofde dat dit de enige plaats was
Waar ik zou kunnen nestelen

Ik bleef je zien,
Ik bleef maar dromen
Je ogen leken net een warm huis
Maar ik wist niet of ik er kon wonen

Ik besefte dat ik met vuur speelde
Toen ik bij je was beland
Dus ik kan je niet verwijten
Nu dat ik ben verbrand

Maar ik jammer niet
Schroei me
Verbrijzel me
Ik verzet me niet

Ik zal niets bekennen
Want na jou
Zal nooit iemand mij herkennen
Zoals ik je mij liet kennen

0 Bekijk

Antwoord

Het is nacht
En in de straten
Blijf ik verdwalen
Donker in mijn hoofd

Het is een vraag
Die ik zelf nog moet stellen
Ik weet het ook niet
Vannacht

Durf ik te dromen
Van morgen
Durf ik verder
Na vandaag

Het is nacht
En ik blijf verdwalen
Ook daar waar
Het antwoord niet is

0 Bekijk

Antwoord

Soms lijkt het
Alsof je niet wil praten
Alsof je even alleen wil zijn
Alsof je weg bent

Soms denk ik
Dat het allemaal geen zin heeft
Dat jij en ik
Uit het zicht zijn

Ik weet niet
Wat ik je moet vragen
Omdat ik niet weet
Wat het antwoord is

0 Bekijk

In scherven

Je hebt me verlaten
En ik begin je te haten.
Je hebt me bedrogen,
Me kei hard heel veel voorgelogen.
Ik begin nu echt over te koken,
Maar kan alsnog moeilijk weglopen.
Ik zou je zo missen
Mijn toekomst is dan zo erg gissen.
Al duurt het nog even,
De gedachtes blijven aan me kleven.
Je hebt toch gewonnen,
Het loslaten is al begonnen.
Ook al duurt het nog even,
Hoe moet ik nu verder met leven.

Het is te dramatisch ja,
Ik weet dat ik vriendinnen heb om op te leunen.
Ik weet dat ik op veel mensen mag steunen.
Maar dit blijft steken,
Ik word gewezen op al mijn gebreken.
Terwijl ze vergeleken met jou toch vrij minimaal leken.
Kan ik dit aan?
Laat ik het gaan?
Waar haal ik die kracht toch nu weer vandaan?
Ben ik sterk of ben ik zwak.
Is dit het moment waarop ze brak.
Gebroken, verlaten.
Die moeten we nu maar achterlaten.
Of raap ik het op? Knap ik weer op?
De scherven gelijmd, maar één krasje erop.

0 Bekijk

Veel bezoekers van deze pagina zoeken letterlijk een tekst voor een moeilijke relatie: iets om naar een partner te sturen als praten telkens op ruzie uitloopt. Dat is precies waar een gedicht goed in is: het zegt „dit doet pijn en toch wil ik je niet kwijt” zonder dat er iemand kan interrumperen. Een gedicht forceert niets, maar opent wel een deur.

De dichters hier schrijven vanuit alle stadia van relatiestress. De sluipende fase, waarin je langs elkaar heen leeft en de televisie het gesprek heeft overgenomen. De uitbarstingen, met woorden die je terug zou willen nemen. De wapenstilstand, waarin één klein gebaar het verschil kan maken. En soms de nuchtere balans: blijven we bij elkaar om de goede redenen? Omdat het eigen ervaringen zijn, geen therapeutenwijsheid, voelen deze teksten herkenbaar rauw, en juist daardoor troostend.

Welke kant het ook op gaat

Moet er eerst iets uitgesproken worden, dan helpen de gedichten bij spijt en sorry. Doet het einde van de liefde al zeer, dan is er liefdesverdriet, en wie voor de zwaarste beslissing staat, vindt lotgenoten bij de gedichten over scheiden. Zit jij er middenin? Schrijven schept orde in de chaos — deel je gedicht, desnoods zonder namen.