Je draagt het je hele leven mee en toch blijft het verrassen. Deze gedichten over het lichaam gaan over huid en handen, kracht en kwetsbaarheid: het lijf dat dient, hapert, geniet en verhalen bewaart.
Met één been over de rand
En het andere op de kant,
Is sprake van een schisma,
Een onoverkomelijke breuk,
Die hen zover uiteen drijft,
Dat er geen weg terug is.
Gaan als gescheiden eenheid
Elk huns weegs naar gisteren
En vandaag, maar morgen
Brengen ze de ‘The Last Post‘,
Nadat ’t ‘Silenzio‘ is geblazen.
Ik slaap goed, ik sport en ik eet
gezond, ik kan alles doen
wat ik wil, mijn lichaam werkt
ik ga maar door, ik kan
zonder pauzes
/Doe het andersom/, zegt de lerares
/Gedachten kunnen veel
maar het zijn spoken
die boven het leven staan
Ze kennen geen dood en
kijken over het lijden heen/
Was dat maar zo
dan zat ik hier niet
zo ongemakkelijk
te leren in mijn hoofd
de babbelbox stil te krijgen
Knip, knip, knip doet haar teennagelschaar...
Zij maakt haar pedicurereputatie volledig waar
Ik heb al eerder van haar komst kunnen genieten
Kundig en vlug werkt zij aan bekende probleem-
gebieden.
Soms zijn haar handelingen niet geheel vrij van pijn
Het hoort er helaas bij, maar zij leidt me handig af
Noodzakelijk en fijn
Alles wat zij zoal doet, komt me heel professioneel
voor. Er is nogal veel kaf onder het koren, maar zij
mag absoluut blijven hoor!
Ik heb een wekkerradio
Op maandag klinkt die vervelend
Het bed wil me niet laten gaan
Ik masseer en krijg warmte terug
De nieuwslezer is klaarwakker
Mijn slaapkamer is hem onbekend
Hier ben ik weg van de wereld
Het zijn dromen die het doen
Ik hoor een zacht geklop
Het is de dag die mij controleert
Er staat heel wat op de agenda
Ik wou dat ik niet kon lezen
Een bed achterlaten is slaap opgeven
Een raam kijkt graag naar buiten
Die kast neemt veel plek in
Een ongeluk is er met mijn benen vandoor
Bloedafname — routine
De huisarts is een koppigaard
Blind voor mijn lidkaart van de gym
Die spieren komen niet door de sofa
Bloedafname — uitslag
Cholesterol maakt het bont
Gratis reisjes door mijn aderen
Dat verdient een schouderklopje
Bloedafname — gevolgen
Meergranenbrood — overleg met gebit
Olijfolie — boter laat zich horen
Mager spek — het varken protesteert
Bloedafname — besluit
Aandeelhouders Farma jubelen
Ik haal die cijfers wel naar beneden
Er zijn nog andere labo’s
&
Zij is een nog onbeschreven blad,
Lentefris, nog onbekommerd zomerblij,
De jeugd nog nauwelijks voorbij,
Staat voor alles en iedereen nog open.
Zijn vingers schrijven teksten op haar huid,
Teksten van verlangens, verwondering,
Teksten die prikkelen, die verhalen van liefde,
Elk plekje huid, niets blijft onbeschreven.
Haar onschuld begraven onder strofen,
Strofen die verhalen van het onbekende,
Nog ongekende verlangens en begeerten,
Hoogtijd te ontdekken en consumeren.
Elke ochtend zag zij hem gaan,
Niet zo erg ver bij haar vandaan.
Hij had z’n lekker strak kontje,
Aan z’n voorkant 'n leuk frontje.
Nochtans kreeg zij geen contact,
Dus probeerde zij maar wat,
Ze liet haar beha daarom thuis,
Verliet behaloos haar huis.
Haar deinen ontging hem niet,
Hem niet onverschillig liet,
Zijn ogen erop werden gefixeerd,
En dát vond zij niet verkeerd.
Daarom deinde ze nog wat meer,
Draaide ze wat heen en weer,
En vroeg, bevalt ’t zicht op mij u wel,
En wat vindt u van mijn stel?
Hij reageerde meteen enthousiast,
Heel mooi, dat is zeker en vast,
Als u dat elke dag zou willen doen,
Verdient u daarvoor ’n zoen!
Haar antwoord laat zich raden,
Zijn zoenen wil ze niet versmaden,
En daar bleef het ook niet bij,
Want al gauw volgde een vrijpartij.
Baarden hebben een plek
In de keel of boven de nek
Met of zonder vorm
Veel is vaak de norm
In de keel wordt niet gegroeid
Die verdwijnt, hoeft niet gesnoeid
Baarden kleven aan een verhaal
Die hebben een moraal
Baarden soms lang
Voor scharen te bang
Baarden in een ring
Om de babbelaar, dat is zijn ding
Als jong jongetje was ik mij al bewust.
Ik ben anders mamma, dat is wat ik zei, maar nog niet gerust.
Gerust ... wat het dan moest zijn, het was nog zo onbekend, genaamd ADHD in mijn brein.
Druk … onoverzichtelijk, impulsief, maar óók de energie voor twee, das wel zo fijn.
Op school had ik al moeite met concentreren.
De vele prikkels van buiten, zo onoverzichtelijk, ze verstoorde het leren.
Maar ook het impulsieve gedrag, ik kon het nog niet verklaren.
Ik was nog zo jong, maar toen al bezig onbewust de rust te bewaren.
Nu blijk ook dat ik “Bordeline” heb, alom.
Heftige emoties van dagelijkse dingen, ze komen echt binnen als een bom.
Ik weet er soms geen raad mee, zo heftig om te beleven.
De keuzes die ik dan maak, verkeerde, te snelle, het is me om het even.
De rust in je hoofd, dat is waar je naar verlangt.
De vele gedachtes die je hoofd van binnen behangt.
Houdt het dat nooit op, ik heb zo’n behoefte aan orde en rust.
Wetende welke prikkels te vermijden, het is allemaal zo intens … en zó bewust.
Toch gaat het beter met me, ik leer de prikkels te weren.
Komen ze dan toch binnen, hó rustig aan! Ik zal ze écht moeten beheren.
Het is een kwestie van leren, beheren en zeker ook observeren.
Om uiteindelijk een “normaal leven” te mogen lijden, een kwestie van … manoeuvreren.
Welkom ADHD, welkom in mijn leven.
Zo ben ik geboren, om het samen met jou te mogen beleven.
En borderline, kom er ook maar bij zweven.
Ik moet toch emotie reguleren, gaan we samen verder leven.
En ook al gaat het soms met vallen en opstaan.
Ik ben ook maar een mens, echt en oprecht, dus laat mij m’n gang gaan.
Joram
Soms denk ik terug aan de 1e keer dat ik de motor startte,
De kou op mijn wangen voelde,
De weg nog donkerder,
Maar vol beloften.
Ik hoorde het zachte trillen van de vrachtwagen en dacht: dit is mijn leven.
Sterk, vrij, echt.
Daar tussen pallets en parkeerplaatsen,
Vond ik rust in die beweging.
Bij Bentvelzen/ lidl vond ik meer dan werk,
Ik vond eindelijk een thuis.
Mensen die naam kenden,
Die lachten als ik binnen reed,
Die zagen wie ik was,
Niet ziek, niet beperkt, maar gewoon ik.
Ik hoorde ergens bij. Eindelijk.
Maar mijn lichaam wilt niet meer,
Wat mijn hart nog wel wilt,
De pijn trekt door mijn armen,
Als herinnering dat ik niet kan loslaten.
En dat doet pijn,
Niet alleen in mijn polsen,
Maar in wie ik ben,
Ik wil niet stoppen.
Ik wil de weg nog voelen,
De gesprekken met de klanten,
De geur van het werk,
Van nut, van trots.
Maar mijn lichaam fluistert steeds,
Harder dat ik niet meer kan,
En ik kan alleen maar luisteren,
Met tranen die ik probeer te verbergen.
Ze zeggen steeds: vraag hulp, verander, dit sloopt je polsen,
Maar ze weten niet hoeveel ik hier van mezelf heb achter gelaten,
Ik laat niet zomaar alles los,
Ik laat een deel van mij los.
Acceptatie klinkt als vrede,
Maar het voelt als afscheid van een leven wat ik lief heb,
Toch weet ik, dat ik niet alleen verlies,
Ik heb iets gehad waar ik zolang naar verlangde,
Een plek waar ik mijzelf mocht zijn.
Ik voelde mij eindelijk echt thuis.
En als er een dag komt dat ik de sleutel neer moet leggen,
Dan is dat niet omdat ik dat niet wil,
Maar omdat mijn lichaam ertoe dwingt.
Mijn hart zal altijd nog 1 rit willen,
Nog 1 klant willen groeten,
Nog 1 dag gewoon ik willen zijn.
Maar ik moet leren buigen,
Waar ik niet meer kan dragen,
En dat breekt me.
Maar in dat breken zit ook iets zachts,
Iets dat lijkt op liefde en passie.
Ik mag huilen, moe zijn, leeg voelen,
Maar ik mag ook hopen,
Want in dit stille verdriet,
Komt het ooit weer goed, hoop ik?
Waar dient het voor?
Je kunt ermee praten.
Je kunt ermee lachen, hi, hi, ha, ha.
Je kunt ermee schreeuwen van "stop, hou op".
Je kunt er eten in stoppen.
Je kunt er wat mee drinken.
Jawel het is om te mee te zoenen,
dus vlug, trek aan die mooie leren schoenen
en ga snel naar je vriendin.
Kus haar passioneel
en fluister met je mond op haar keel
" ik ben gek op jou
lieve Yolante Cabau".
=============je mond===ermee kussen is gezond==
Mijn kleren hangen
te drogen, de wind plooit zich --
warm om mijn lichaam.
Cholesterol en andere lol
Borstpijn is zeker niet fijn
Kortademigheid ook niet
Een ambulance kan goed racen
Red hij het nog op tijd
Als de ambu naar binnen glijd
Een hartcatherisatie indicatie
Hij hoeft geen ablatie
Een bypass lijkt geïndiceerd
mijn sternum word gekliefd
Aangesloten op de perfusiepomp
Kan de chirurg mijn leidinkje omleggen
Veneus of arteriël is de keuze
De drains zijn reuze
Na 24 uur is alles weer stabiel
Je hebt nog niks te vertellen
Maar genoeg om je te vergezellen
De drains eruit en huppetee
Word je zo je bed uitgesmeten
Als je weer kan traplopen mag je naar huis
Maar dan voel je je nog niet oké
Wel is de thoraxchirurg tevree
Na 6 weken herstel begint je training
Niemand vraagt naar je mening
Maar iedereen heeft een oplossing
Gelukkig ben je er zelf ook nog bij na 3 maanden weer in balans
En je blij met je tweede kans
Alles staat wagenwijd open
Het constante verlies van stoffen
Liggen, zitten, staan of lopen
Mijn lichaam staat op poffen
Ik zweet
Het lichaam is de meest nabije vreemde die we kennen, en dichters schrijven er al eeuwen over. In deze verzameling doen onze leden dat op geheel eigen wijze: een ode aan handen die een leven lang werkten, verwondering over een hart dat maar blijft kloppen, worsteling met een lijf dat ouder wordt of niet meer meewerkt, en, gelukkig ook, pure lijfelijke vreugde, van dansen tot een omhelzing die alles zegt.
Opvallend veel verzen gaan over de verhouding tussen binnen- en buitenkant: jezelf herkennen (of juist niet) in de spiegel, vrede sluiten met wat afwijkt van het plaatje. Daarmee raakt dit thema aan de gedichten over jezelf en aan de eeuwige tegenspeler: de gedichten over de geest. Hapert de machinerie, dan liggen de gedichten over ziekte in het verlengde; daar wordt het lijf ineens heel aanwezig.
Ruim driehonderd dichters gaven hun lijf al het woord. Wat zou jouw lichaam zeggen als het één gedicht mocht schrijven? Schrijf het namens je lijf op en deel het hier.
