Sonnet over vroeger, het heden en nu

Supercoolblockje

Iedere dag was het wonderlijk weer
Bloedende knieën door opstaan en vallen
Ruzie om stiften en gejatte ballen
Een krentenbol eten met kaas toen die keer
hij was best wel lekker, en zompig door peer
Die dag dat de kat ging en wij met z’n allen
met schoen’doos in hand in de polder te janken
Melkchocolademelk drinken, alweer.

Zo was het toen, maar de poorten zijn dicht
Geërgerd door alles sta ik langs het spoor
Je praat door de stilte, op ‘t weiland gericht
Ik kijk naar het nu en de wereld draait door
Tussen de woede dat sprankje van licht
toen ik mezelf in verwond’ring verloor.