Hoop doet leven
In de herfst van mijn leven, zie ik het jongetje steeds iets minder beven.
Langzaam komt het besef, hij hoeft niet meer zo te streven.
De grote plicht is nu vervuld, hij mag nu genieten van het leven.
Nu dus de wintertijd is gekomen, kan hij gaan bouwen aan zijn dromen.
Maar waar zijn de dromen gebleven, nu er tijd is, om er inhoud aan te geven.
Geluk is dat ik leef, maar gelukkig zijn, is dat ik niet langer streef.
Niet als tijdverdrijf gewoon een wandeling maken, maar dan ook zien wat er is ontloken en ontwaken.
Zoeken naar de stilte in mijzelf, maakt ruimte en dat ik niet bedelf.
Een doel in mijn leven heb ik nooit gehad, al was dat niet mijn moeders lat.
Ook laat ik geen genen na, dus dat is geen reden waarom ik wil dat ik nog besta.
En al ben ik breed geĂŻnteresseerd, je moet wel gebruiken wat je hebt geleerd.
Ook heeft het leven volgens mij geen zin, en een schepper al evenmin.
Het schort mij aan inzicht in de wereld, omdat mijn mening zwaar wordt bewemelt.
Hoe ga ik DIT nu afmaken, dat laat mijn hersens vaak heftig kraken.
Maar hoop kan ontstaan, door wat er om je heen gebeurd,
maar beter nog, wordt het door je mindset ingekleurd.
Een bloem is niet mooi,
maar jij kan dat wel vinden, waar ik het dan maar op gooi.