Een hok zonder ogen
heb zwarte vogels gevangenmuren vol bloed
weer met lente behangen
tralies gebroken
van een hok zonder ogen
deuren gekraakt
ramen geschoond
die in vervagen enkel
nachtblindheid uitbraken
nu schijnt het licht
langs mijn in trance
gevangen gezicht
heb de vrijheid gezien
in het verbreken van boeien
eindelijk kan ik weer groeien
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.