Glas zonder lijnen

 is er rust
 als ik in de spiegel kijk
 de schermen
 voor even zwarter zijn

 kan nu niet zappen
 van het grote gat
 waar ik vroeger
 veel contact mee had

 ik lach schaapachtig
 vingers zijn gevangen
 in een vrijheid
 die onwennig voelt

 praat tegen woorden
 die maar niet
 willen verschijnen
 op glas zonder lijnen

 dacht de wereld te kennen
 maar in dialoog met
 eigen spiegelbeeld moet ik
 eerst weer aan mezelf wennen