De koelte voorbij
ik wist de oasein het woestijnrode zand
een wijzende vinger
aan gods groene hand
hij wuifde met palmen
de koelte voorbij
waste de voeten
van jou en van mij
zacht kleurden de kleden
rust in zijn huis
kou van de nacht
brak het ijs bij hem thuis
maande de nacht
tot kristalhelder schijnen
voedde ons stilte
liet spanning verdwijnen
tot de schemering kwam
zijn hand ons verfriste
met het ragfijne dauw
uit zijn hemelse blauw
Mooi gedicht? Klik op het hartje — je like komt meteen bij je likes te staan.