Het grootste onderwerp dat er bestaat: het leven zelf. Vijfduizend levensgedichten over vallen en opstaan, over het leven vieren en het leven uitzitten, geschreven door mensen die er middenin staan.
In de ochtend van mijn leven
Kwam ik veel moois tegen.
In de middag van mijn bestaan
Kwam er meer lekkers aan.
In de avond die daarna kwam,
Plukte ik de vruchten ervan.
In de nacht, ’t eind op d’aard,
Wordt in de dood niets bewaard.
(mezelf dan missen)
als ik jou was…
zou ik langer in
jouw vel zitten
op grotere voet
kunnen leven
geloofde ik
gewoon in God
mijn blik
zonder beklemming…
hemel, een zekere
bestemming
als ik jou was
zou ik blij zijn
met een auto
als een tank
een huis om
te verdwalen
kon ik jou
dan missen…
onze verhalen
als ik jou was
zou ik
dan niet meer weten
dat ik in jou
verblijf…
mezelf gewoon vergeten
mijn alles…
mijn lijf
als ik jou was…
zou ik dan begrijpen
hoe het is om
jou te zijn
zou ik kunnen kiezen
om mezelf
te verliezen
zocht ik dan toch
mijn vertrouwde horizon
vanuit een zee
van heimwee
als ik jou was
jouw gedachten las
zou ik mezelf
dan gaan missen
wilde ik dan terug
in mijn lijf
mijn bloed
in eigen vaten
eigen zuurstof
binnen laten
in mijn huis
mijn straat
mijn stenen
op eigen benen
Antoon
vaalblauwe kasseien
rusten koud en kil.
boven de gesloten deur
nietsnutten haar klokken
stram en stil
ik hoor hun gezang
langs gevels glijden,
over velden verwaaien
daarachter
vind ik mezelf
in de schemer
van Lucia’s gewelf
die vertrouwde geur
trekt herinneringen
uit mijn lijf
in zacht kaarslicht
ontmoet ik
mijn kindergezicht
misdienaar met
wierook, water en wijn
het koor, de donkere
orgelklanken…
ik ben weer even daar…
samen,
alleen,
met velen,
met niemand
om mij heen
kijk naar ze
geknield, bezield
biddend met
gevouwen handen
op
harde, houten banken
ik vond mezelf
weer even terug
onder haar schemergewelf
soms is zij open
maar…
ik kan altijd binnen lopen
de adem van die tijd
zit vast in mijn longen
ik voel haar hart
nog altijd slaan
ik loop naar buiten
oude adem schuurt.
in het nieuwe licht
van het heden
kijk ik om
in de schemer van
een onvolmaakt verleden
Antoon van Lanen
Mijn leven kende vele ups,
Daarnaast ook nog downs.
Het meeste ik genoot
Van m’n leven op deez kloot,
Was de liefdes ik ervoer.
D’eerste kwam van mijn moer,
En mijn vader, zus en broer,
De mooiste van mijn lief.
Daarnaast een caleidoscoop
Van ontelbre ervaringen,
Zowel groot als heel erg klein,
Zowel langdurig als kort.
Ik ben over m’n leven best tevree,
De lasten ik meedraag vallen mee.
Kracht is meer
dan het fysieke
Het is kwetsbaarheid tonen
Meebewegen in wind
Het is op durven komen
Voor hen die hun stem
Gaandeweg zijn verloren
Het is opstaan
voor rechtvaardigheid
Gelijkwaardigheid nastreven
vooruitstrevend durven zijn
kracht is een zacht hart
En het weg durven geven
Hij wilde leven brengen in de brouwerij,
Had van bier brouwen geen kaas gegeten,
Hij bracht hiervan dus niet veel terecht.
En bleef brouwen, zoals ’t voorheen was.
Ook van zijn leven brouwde hij niet veel,
Twaalf ambachten, dertien ongelukken,
Droeg tevergeefs vele emmers naar de zee,
Neen, het leven zat hem echt niet mee.
Iedereen heeft het
Maar kun je erbij?
Luister je ernaar
Of zet je het opzij?
Volg je het altijd
En laat je het toe?
Of bepalen vooral je gedachten
Wat, waarom en hoe?
Gevoel is als een gids die je leidt tot waar je wil zijn.
Vertrouw er dus altijd op, ook al doet het soms pijn.
Blijf bij jezelf en doe steeds wat je gevoel je ingeeft
Dan ben jij degene die je leven leeft.
Je eigen gevoel is je beste vriend
Geef het dus de aandacht die het verdient
heb ik mij verbaasd
zat ik er soms toch naast
vertrouwen kwijtgeraakt
vol ongeloof afgehaakt
kwam ik mezelf tegen
in doodlopende stegen
nam jij mij bij de hand
hoe vaak…
samen weer
op pad gegaan
in vuur en vlam gestaan
de vuurzee gedoofd
van illusies beroofd
in een kerk
kaarsjes aangedaan
voel ik, geknield,
de stilte die bezielt
hoe vaak…
zullen dingen
zich nog herhalen
zal ik de morgen
nog wel halen
durf ik nog vertrouwen
op het licht…
vind ik nog
een glimlach
op jouw gezicht
hoe vaak…
ben ik
doodgegaan
telkens weer opgestaan
stroomt er nog adem
door onze longen
hoor ik nog
jouw hartslag
jouw lach
trillen in mijn lijf
hoe vaak…
zal ik nog verjaren
blind op jou
kunnen varen…
totdat het laatste bloed
door onze vaten stroomt
weet ik in de stilte
van onze adem
dat jouw hart
oneindig lang
zal blijven slaan
Antoon van Lanen 2026
Wat is het heerlijk
om schuim te zijn
met zijn allen, grote plukken
hongerig mensschuim, een mist
van leven, en ik een vlokje
in eigen kleuren, ik
moet even met mijn zieligste stem
mijn beklag doen en blazen
dat ik er ben, ik
los veel te vroeg al op
niet zoals toen
ik net geboren was en groeide
van mijn eigen afval
nee, het is een krimpen
ik eet mezelf op
De dokters hebben het uitgelegd
Ze hopen van me te leren
en later meer te weten
Een kleine stroom begint heel zacht,
vol pure moed en in helder licht.
Het zoekt de weg die op hem wacht,
met open blik en vrij gezicht.
Dit vroege water, fris en puur,
is als vertrouwen in de mens;
het stroomt geduldig uur na uur,
voorbij de waan en elke grens.
Dan soms raakt het plots een dal
waar kolkend water wild omhoogschiet.
Daar waar liefde de mooiste tijd brengt,
maar ook stormen die je meezuigt kent.
Soms botst de stroom hard op een steen,
het water breekt, de richting faalt.
Dat is bedrog, je bent alleen,
de diepe wond die zomaar schraalt.
Want in de bochten schuilt gevaar,
een scherpe rots, een donker gat.
Het leven is niet altijd klaar,
soms raak je kwijt wat je bezat.
Het water vecht en zoekt een spoor,
door modder heen en diepe kou.
Maar steevast stroomt de rivier door,
omdat hij op zijn eigen kracht vertrouwt.
En na de storm, een harde slag,
wordt de rivier weer kalm en zacht.
Een warme, gouden zonnestralende dag,
die glinsterend op het water wacht.
De rivier stroomt weer vrij,
zo wonderbaar.
De reis was zwaar,
maar iets prachtigs is ontstaan,
dat klinkt poëtisch ,
maar o zo waar.
Op het toneel is de aarde
een vlakte met een mond
vol baleinen die in-en-uit
stromen van leven zeven
en verteren wat niet zwemt
verslapt van verdunde hartstocht
verbleekt van verloren vreugde
verroest van vermoeidheid
De dansers zoeken zichzelf
op de tong, af en aan
spoelend uit de magen
de kraamkamers van het leven
De draadgordijnen ademen
om hen heen, ze sluiten zich
soepel als titanium tralies
glanzend van volmaaktheid
Of je nu veel of weinig talenten hebt
het leven is voor iedereen gelijk
en kent maar één beloning:
je moet zelf ervaren
wat je zinvol vindt
en als je het ene afweegt
tegen het andere, moet je
voor jezelf, de discipline hebben
om te handelen naar de uitkomst
De erkenning van je verdiensten
door anderen is nooit genoeg
Je eigen perspectief reikt verder
dan kortstondige dank en een laag loon
verder dan kortstondige resultaten
die zelden netjes opgeborgen worden
en met achteloos gemak al gauw
weggeruimd worden, zodat
je ze niet eens kunt afstoffen
Je eigen perspectief reikt
naar eeuwigheid
en naar het vervullen
van al je talenten
ook die waar niemand
in je omgeving iets om geeft
Ik kom uit het verleden,
En als het even kon
Dan was ik daar gebleven,
Waar het allemaal begon
De toekomst is een wolkje,
Dat wegdrijft als ik ren
Ik zal het nooit bereiken,
Omdat ik in het heden ben.
Alweer voorbij, zo'n lange tijd
Verankerd in jouw geheugen
Wat ooit was is nu verspreid
Beelden die teleurstellen of verheugen
Geen mens kan zien wat komen gaat
Alleen jij beslist over het heden
Samen met een joviale toeverlaat
Een heldere toekomst gaan betreden
Skywalker
Wat doe je als loslaten niet gaat?
Als je in gedachten steeds weer bij hetzelfde uitkomt
Je hebt geprobeerd het anders te bekijken
In het veranderde perspectief zit tijdelijke rust
Om vervolgens weer hetzelfde te zien
En dan komt er de verslagenheid
Dat loslaten niet gaat
Misschien moet ik het anders vasthouden?
Hoe kan ik het anders vasthouden?
Mooi! Weer een nieuw perspectief
Weer tijdelijke verlichting
Ja ik ga het anders vasthouden, dat zal het zijn.
To everything, turn, turn, turn
There is a season turn, turn, turn
A time to chase and a time to let go?
A time to grieve and a time to love?
Een tijd om je te realiseren
Dat je krijgt wat je nodig hebt
Niet
Wat
Je
Wilt
Levensgedichten worden op sleutelmomenten gezocht: bij een verjaardag die een kroonjaar is, een pensioen, een herstel na ziekte, een moment waarop iemand de balans opmaakt. Vooral het gedicht over het leven vieren is populair, met verzen die zeggen: het is niet perfect, maar kijk eens wat er wél is. Met ruim vijfduizend gedichten is dit het grootste thema van de site, en dat klopt ook: uiteindelijk gaat álles hier over leven.
De rijkdom zit in de spreiding. Naast jubelende verzen staan bedachtzame; naast levenslust staat levensmoeheid, en juist die eerlijkheid maakt de verzameling geloofwaardig. Wie gerichter wil lezen, kan afslaan naar de stillere bezinningsgedichten, de vraag van alle vragen bij de gedichten over tijd, of het zonnigste eindpunt: de gedichten over geluk. Het volledige gevoelsleven dat bij dit alles hoort, staat bij emoties en gevoelens.
Vijfduizend levens op papier, en dat van jou ontbreekt nog. Wat heeft het leven jou geleerd, gegeven of geflikt? Voeg jouw hoofdstuk toe — elk leven levert minstens één gedicht op.
