Het groene monster kent iedereen: dat knagende gevoel als een ander heeft wat jij wilt. Deze gedichten over jaloezie en afgunst kijken het monster recht aan: in de liefde, op het werk en diep vanbinnen.
Verhaal.
De gymleraar die ook artiest is, wil na de gymles pizza eten bij het buurthuis.
Ik ben dan van plan om een korte rok met daaronder een rode maillot te dragen.
Eline is geschokt en zeegt: meid je bent al 65 jaar en dus te oud daarvoor.
Nou zeg ik: jij bent 35 en nog steeds maagd. Wou je dat zo houden?
Zij was heel ondeugend
Daarenboven ook nog eigenwijs,
Kon vrijen als de beste,
Bracht alle mannen van de wijs.
Die hadden dus niets te klagen,
Hun vrouwen des te meer,
Die konden haar bloed wel
Drinken, wijl ze deed hen zeer.
De vrouwen vormden een kring
Van wraakzuchtige getergden,
Die plannen smeedden voor wraak,
Resulteerde in een aanslag,
Die hun subject niet navertelde,
Althans nadien werd van haar
Niets meer gezien noch vernomen,
Onbekend haar is overkomen.
Ik trek nu het gordijn weg
om u bij hoge uitzondering
dit schilderij te laten zien -
mijn jong overleden vrouw
Sinds haar dood glimlacht ze
alleen naar mij, u ziet het
Zo lief, hartstochtelijk, kijkt ze
Haar ogen lijken dorst te hebben
ook naar de schilder
dat is wel duidelijk
Ze was altijd heel blij
om anderen te zien
Alles en iedereen bekoorde haar
en ontving haar dankbaarheid
Wat kon ik voor verschil maken?
En het werd steeds erger
Ik moest haar intomen
en toen lachte ze niet meer
Nu alleen nog op dit schilderij
Alleen nog als schilderij
Mijn vriendin is boos:
ik keek even niet naar haar --
maar naar de rozen.
Luister niet naar
hen die je pijn willen doen.
Zij die je vernederen uit jaloezie om wie je bent.
Zij zijn slechts een afleiding van het kwaad en haat die je hart willen binnendringen.
Jij bent sterker en wijzer omdat je blijft wie je bent.
Daarom zullen zij nooit deze strijd winnen.
Als jij blijft wie je bent.
In de spiegel van emoties, waar schaduwen dansen,
Jaloezie, een gif dat harten doet verkransen.
Een groene waas die de lens vertroebelt,
In de tuin van relaties, waar rivaliteit zich verdoezelt.
De vergelijking als een bittere smaak in de mond,
Jaloezie, een storm waarin vriendschap wordt ontwond.
Verlangen naar wat anderen bezitten,
Een giftige bloem die relaties doet verhitten.
In de echo van verlangen, een zachte zucht,
Jaloezie, een gevoel dat de vrede verflucht.
De schaduw van ontevredenheid werpt haar gloed,
In de arena van jaloezie, waar ego's worden gevoed.
Maar zie, in het begrip van het eigen pad,
Jaloezie, een spiegel die reflecteert, zonder dat.
Een kans om te groeien, om te leren zien,
In het licht van zelfliefde, waar geluk kan opbloeien.
Laten we de groene waas transformeren tot begrip,
Jaloezie, een gevoel dat vriendschap niet verstikt.
Een brug bouwen naar empathie en vrede,
In het landschap van relaties, waar liefde altijd zal leiden.
Een woord van waardering kende zij niet voor
anderman's talenten Veel verborgen jaloezie
dat je ziet
Hyperkritisch tot op de draad, opdat haar
oordeel jou vooral niet ontgaat!
Zo onzeker als de pest, willen meedoen met
de rest... Dat is op zich niet heel verkeerd
Geleidelijk aan dat je meer op jezelf vertrouwen
leert? Wie is er in de volle breedte 100%
begaafd? Nou dan, je ook aan een ander gelaafd.
Dakoyria, 2022.
Compliment; (afgunst)
Het wennen;
Opnieuw leren ervaren;
Het aanhoren.
Dingen die je was gewend;
Elke dag;
Niks aan verloren.
Gemeend of niet;
Het verschil wordt steeds groter;
Je doet gewoon je best;
Totdat je er te veel kreeg;
Je groeide in populariteit;
Passeert de rest.
In plaats van delen;
Word jij ongewenst;
Om iets wat men niet kent.
Je moet er nu weer aan wennen;
Opnieuw leren en voelen te ervaren;
Het (aan)horen van een compliment!
Hoe jaloers kun je
Op iemand zijn
Die hetzelfde doet
Waar jij ook goed in bent
Het krijgen van een echte vulpen was als kind een
lang gekoesterde wens
Ik kreeg die bij een speciaalzaak
Slank van vorm en elegant, donkergroen gekleurd
Mijn naam werd er passend in gegraveerd
Écht iets voor een jong mens!
Ik maakte er de blits mee en enige jaloezie werd er
mijn deel Schrijven deed hij verrukkelijk en deed ik
best veel Om te vullen dopen in een glazen potje met inkt;
patronen kwamen pas heel veel later, na járen
Door zo'n gevulde pen enige balpennen kunnen
besparen. Hoelang ik hem gebruikt heb weet ik zo
niet Bij het stuk gaan bíjna de waterlanders, zo een
stuk van jezelf, dat vergeet je dan niet.
Dakoyria, 2019.
doen zelf niet veel moeite
om in actie te komen
Want er lopen genoeg
vrijwilligers rond die
zich gewillig opdringen
in de hoop datgene te vinden
wat zij zoeken om kwaad te zaaien
waar het totaal niet nodig is
omdat zij jaloers zijn
Hij wordt stevig aangesproken op het ontbreken
van net dat éne drankje...
Hij heeft wel meerdere, ándere onder de kurk
Vragen om juist die éne, is pesten maar en later
toch volkomen zat door voortdurend 'minder'
gelurk!
O ja, hij weet wel, hij is die selfmademan met een
grote kar in de straat Een groot t.v.-beeld dat
werkelijk alles verslaat
En dan nog die dure, verre vakantie Die is ook
niet mis...
Als hij zich niet vergist speelt heftige jaloezie een
wel erg grote rol
Die vervelende kwast ook, eeuwig diezelfde 'grol!
Dakoyria, 2018.
Soms zou ik willen dat de wereld verging.
Dat onze perfecte liefde voor altijd zou bestaan in de eeuwigheid.
De eeuwigheid waar tijd geen tijd meer is en wij voor altijd zijn.
De eeuwigheid der tijden zonder gemis en altijd fijn.
Maar een egoïstische illusie,
zonder ruzie.
Een ondraaglijke mate van onzekerheid.
Spijt,
dat ik dit deel mijn lief.
Want ook dit maakt dat.
Dat, kapot wat ooit eens zo perfect was.
Toen je dit nog nooit in de eeuwigheid der tijden las.
Je draagt een masker
Van vriendelijkheid
En verdraagzaamheid
Ik weet wel beter
Mij hou je niet voor de gek
Ik zie wat eronder zit
Onder dat masker
Van je beschaving
Zit je ware gezicht
Het gezicht
Van een jaloerse vrouw
Intens jaloers
Uiteindelijk
Verdraagt niemand jou
Dat geldt ook voor mij
Ik vind jou eveneens
Onverdraaglijk
En het maakt je boos
Als je mij gelukkig ziet
Met mijn vriendin
Want jij komt tekort
En wij wrijven ons geluk
Als zeezout
In jouw open wonden
Het maakt je furieus
Je voelt je gerechtvaardigd
Te zeggen wat jij zegt
Arme kleine jij
Niemand houdt rekening
Met jou
Maar ik wil ook wat zeggen
Hier komt het:
Verwar mij niet
Met iemand
Die het wel iets schelen kan
Verwar mij niet
Met iemand
Die wel sympathie heeft voor jou
Verwar mij niet
Met iemand
Die wel nog interesse heeft in jou
Jij interesseert mij niet meer
Nooit
Hoor jij nog iets van mij
Ik zeg jou
Niet eens
Vaarwel
Jaloezie is een gevoel waar niemand graag voor uitkomt, en juist daarom is het zo’n sterk onderwerp voor een gedicht: op papier mag eindelijk hardop wat anders verzwegen blijft. De dichters in deze compacte verzameling onderzoeken beide smaken: de jaloezie in de liefde, die wantrouwend telefoons en blikken bewaakt, en de bredere afgunst op andermans huis, succes of geluk. Sommigen schrijven als aangeklaagde, anderen als slachtoffer van een jaloerse ander; allebei de perspectieven leren je iets.
Wat deze verzen gemeen hebben, is de erkenning dat jaloezie zelden over de ander gaat en bijna altijd over eigen angst en tekort. Daarmee grenst het thema aan de gedichten over onzekerheid, en in relaties aan de relatieproblemen, waar wantrouwen vaak zijn sporen trekt. Slaat de argwaan om in daadwerkelijk verraad, dan liggen de gedichten over bedrog in het verlengde.
Het monster verliest zijn kracht zodra het benoemd wordt — dat bewijzen deze dichters. Ken jij het groene knagen van binnenuit? Schrijf het van je af en plaats het; eerlijkheid oogst hier respect.
