Islamitische gedichten

Van Groningen tot aan Maastricht
Verwekken moslims kinderen bij hun zus of zo jong mogelijke nicht.

— Woordenaar

De gezegende nacht

Maria was zwanger
van God, een verhaal
kan niet sterker zijn
en ik denk aan mezelf

als de heilige of de profeet
die ik zou willen zijn, zo vervuld
ben ik van zuivere inspiratie
in deze stille, heilige nacht
van de geboortester

Laat engelen neerdalen
om God te prijzen
en vrede te zingen
Ik waak
onder de palmboom

die zijn takken buigt
en alles geeft: fruit
en een bron opwellend
tussen zijn wortels

— Zyw Zywa

Opnieuw vluchtelingen deze kant op?

Mijn eigen huidige leven kent een merkwaardige
mengeling van mensenliefde maar ook schaamte-
volle reserves naar onbekenden...

Geregeld niettemin met Jan en alleman, een
onschuldig praatje, maar gelijktijdig op mijn netvlies
staande Talibanbeelden... De wereld die weer vergaat

Toch ken ik nog altijd in hoofdzaak positiviteit, maar
die voornoemde beelden... De grond wordt toch wel
heel erg heet

Afganen zijn in principe welkom, maar ja die vereiste
banen, scholen, huizen waaraan het al zo schort
Het is meer het bodemloze waarvoor ik me schaam

en tegelijkertijd zo moedeloos word...
Onwetend, machteloos, vermoeid kan ik me voelen
De Amerikaanse president die al met woorden van

een tegenactie is aan het stoeien...
Opnieuw verliezers en geen winnaars, wanneer stopt
het geweld en altijd weer gewone burgers die het

gelag moeten betalen Verliezen van huis en haard,
gewonden en doden. Machthebbers komen er mee
weg onder het mom van goede daden die zij doen!

Dakoyria, 2021

— Dakoyria

het eerste silhouetje

het kouder
kaatste blauwer
uit het lege firmament

spelden prikten
licht goedkoper dan
het leds equivalent

daar waar zon
in geel en rood haar
huishouden viert

spoort ook maan
gesikkeld zijn talloos
laatst kwartieren aan

vreemd dat mensen
zonder tijd door
maneschijn verblijd

gaan feesten met
familie en vrienden
op gezag van de profeet

hij met de scherpste blik
zijn maag presenteert het
eerste silhouetje op glas

wil melker
14/04/2021
www.wilmelkerrafels.deds.nl

— wil melker

Een islaamse

Er was eens een islaamse,
zij woonde in het zaanse.
Regelmatig ging zij op de kuier,
en droeg met trots haar sluier.

In weer en wind,
liep zij daar zo heel gezwind.
Menigeen sloeg op hol,
was zij soms een toverkol?

Wat had zij toch te verbergen,
voor al die kleine dwergen.
Die nieuwsgierig als altijd,
hun tijd hebben gebijd.

Met de grote vraag,
waarom zij zich sluierde.
En door Hollandse buurten kuierde....

B.R. ‘14

— B.R.

de olijfgeur

het was de
olijfgeur die
kleur gaf aan de dagen

de niet te dragen
saaiheid doorbrak
van eeuwige rituelen

de lange baarden
en uithuizigheid van vaders
het stille huis van moeder thuis

zij gaf een opmaat aan
de spanning van de dag door
haar diversiteit van bereiden

in haar keuken kleurden
gerechten van het veld
haar recepten zijn nooit geteld

het was haar manier om
eigen kinderen te eren door
hen het echte leven te leren

ook de koran was versleten
bij het bidden en buigen
werd hij altijd dwars gezeten

wil melker
03/09/2018
www.wilmelkerrafels.deds.nl

— wil melker

Goede manieren

Ze stond daar in een half open boerka, in stoffig mauve en vuil ogend oud-roze,
aan een groentekraam op de markt, in een strijdlustige pose,

met in één hand een bos prei, en in haar andere nog een paar dingen,
stond ze haar credo met pathos te bezingen,

en met een vermanende vinger in de richting van de koopman te wijzen,
om een goede prijs voor haar koopwaar te bedingen, haar gezicht in afgrijzen,

ze sprak met vuur,
want de koopman was kennelijk te duur,

de groenteman sprak: "ik ben met uw lot begaan,
maar mijn prijs kan ik niet verder naar beneden laten gaan,"

andere klanten beidden gelaten hun tijd, in de wacht,
maar daarop sloeg ze totaal geen acht,

haar drie jonge kinderen renden in de rondte, plukten voortdurend aan haar rokken,
en snoepten aan druiven van de kraam, ze waren er nauwelijks bij betrokken,

de marktkoopman, intussen, liep rood aan van frustratie,
en bedacht: is dit nu al de vierde of vijfde generatie?

wat ze nooit hebben geleerd zijn goede manieren,
en ondertussen komt de volgende generatie alweer inkwartieren.

— Ron Dietvorst

de sluier

Duizelingwekkend mooi was zij.
Een levend pronkstuk had hij bij ,
de man met zwarte baard,
sterk en zwaar behaard.
Hij had witte sokken aan ,
zijn lijf ietwat ontbloot vooraan.
Enkel haar gezicht was bloot.
Maar wat zij al te kijk aanbood
onder haar doorzichtig kleed?!
Een lichaam dat, mijn god wie weet
nooit volledig prijs gegeven,
geheel met kantwerk was omgeven.
Haar half gesluierd lichaam
met een kanten slipje aan,
slank en licht van kleur,
omgeven door een geur
van saffraan vanille steranijs,
gaf enkel wat ze wilde prijs.
Maar wat ze prijs gaf was zo veel ,
zo overweldigend reeel,
Zo echt en toch zo mysterieus,
Zo weelderig zo genereus,
Zo mooi zo onvoorstelbaar,
En toch zo onbereikbaar.,
Ze ging weg zoals ze kwam,
met de witte sokken man.
Zonder spoor, ,verdween voor goed
Maar haar beeld zo lief en zoet
Blijft voor mijn ogen voort bestaan,
Naakt met een omfloerste sluier aan

— Mark Ackaert

interculturele irritatie

het zijn niet de grote levensvragen
die het samenzijn bepalen
maar de som van irritaties
de schoenen op de trap
als ware het een rommelmarkt
ze zei vriendelijk gedag
maar tijdens de vakantie is ze verpopt
tot een gesluierde vlinder Eva
haar ogen zoeken op de muur
of kijken naar de grond
ze houdt haar jonge mond

de deuren worden dicht geknald
en klussen doe je best bij nacht
de kinderen spelen 's avonds laat
het liefst met schuiven van de stoelen
tot het horen je vergaat
een open vuilniszak
op de trap?
moet kunnen, alles kan

— Geert Messelis

dood is geen kinderspel
het is geen spelconsole
waar iedereen die dood is
bij het eind weer wakker wordt
een virtueel mirakel

dood is eenzaam in het niemandsland
liggen roepen op je moeder
doodstrijd duurt lang
het krimpen van de pijn
tot ook je adem stokt

— Geert Messelis

syrie

de buren komen uit Aleppo
hij beweegt zich door de dag
de botte zelfverzekerdheid
de lach
om anderen
vijf kinderen
beantwoordt
aan alle vooroordelen
studeerde in Rusland
alarmbellen gingen af

hij en zijn kinderen
groeten uitgebreid
zijn vrouw een schim
nog nooit gedag
de ogen naar beneden
opgesloten en monddood
tussen vier muren
met twee kleine koters
lady fatima
een keertje hadden ze bezoek
een vrouw, een non
stond op de hoek
ik knikte
ze bleek geen vrouw
een rontgenogen aparaat

— Geert Messelis

roepen

ze zeggen witte ratten
ze zeggen oude zak
ze zeggen je mag niet roken
dat heeft Allah streng verboden
ze gaan en spugen uit de verte
kinderen in een volwassen pak

— Geert Messelis

het spint de wereld rond

boko haram
nog een stormram
van het enige echte
ware woord
geloof in god
uitvlucht voor dood
laten we het licht bewaren
en niet onder de korenmaat
ons licht wil dat we zien
en bruggen bouwen

— Geert Messelis

De wijk waarin ik woon, die is heel gewoon.
Huisje boompje beessie.
De bewoners heten er nu Abdula, Gandi, Mohamed,
Fatima en soms gewoon Marie en Keessie.
Daarmee is wel onbelet
de toon in onze wijk gezet.

Om mijn naaste buur te kunnen verstaan,
rade hij mij een cursus Turks aan.
Zodat wij ons gezamenlijk zouden kunnen vertieren,
wanneer zij hier het Suikerfeest vieren.
Onze supermarkt dat is een Chinese toko.
Dat ik daar boodschappen moet doen vind ik maar zo zo.

Gisteren nog werd ik er over aangesproken
dat mijn buren de lucht van gebakken spek roken.
Ook gedurende de vaste maand,
houdt men mij geregeld staand,
want als mijn vrouw het eten bereid,
de luchtjes vanuit onze keuken hun darmen doen kreuken.

Bij onze slager wordt het vlees halal ge slacht.
Veel vrouwen lopen hier in een speciale dracht.
Dat is wel even wennen,
je kunt ze haast niet herkennen.
Ja leuker is het er niet op geworden,
overal hangen onleesbare reclameborden.

Ook de gemeenteraad
heeft het met dit alles reeds te kwaad.
Zo sommeren ons deze heren
dat wij beter in de wijk moeten integreren.
Maar zeg nu zelf, wat moeten wij met
zo`n meandrisch advies; ik blijf toch liever mezelf.

Toen ik zeventig jaar geleden geboren werd,
toen hete de bovenbuurman Bert
en de beneden buurvrouw Sjaan.
Men kon toen nog veilig op het Afrikaanderplein markten gaan.
Nu waarschuwen de agenten je voor zakkenrollers,
die uit zijn op je centen.

Nee in de Afrikaanderwijk is men nu zeer beducht,
de Meeste Rotterdammers zijn de wijk ontvlucht.
Maar al te vaak hoor ik mensen zuchten;
en hoor je keer op keer
“leefden we nog maar in de tijden van weleer,
zullen wij ook maar vluchten.
DdJ.

— Dolf de Jong

De vraag die op mijn lippen brandt

Oh God van ieder op dees aarde
nederig sla ik mijn ogen neer
ik weet de weg naar u niet meer
om Uw regels te aanvaarden.

Mijn vader stelt
dat U van mij zou vergen
mijn schoonheid te verbergen
hetgeen mij zo beknelt.

waarom mij die schoonheid toch gegeven?
In het land waar ik geboren ben
kon ik daar mee leven
wijl ik de vrouwen er niet anders ken.

Hier in het Westen
is het bij mij gaan dagen.
Toen pas ben ik mij af gaan vragen
vind U dit voor mij nu echt het beste.

Ik heb uw boeken
er op na geslagen
regels dat ik een hoofddoek moet dragen
vond ik niet na grondig zoeken.

Dus vraag ik U o Heer
hoe sta ik als vrouw in `t leven
als ik mijn schoonheid etaleer
die u mij heeft gegeven.
DdJ.

— Dolf de Jong