Naast mij, onderweg
Vijf jaar geleden stonden jullie stil
om samen verder te gaan.
Er was de zee, er was de wind,
er waren mensen om jullie heen.
En midden in dat alles
zeiden jullie ja.
Sindsdien hebben jullie geleerd
hoeveel liefde in gewone dagen past:
in een maaltijd samen maken,
een hand op een schouder,
een nachtzoen als de dag niet makkelijk was,
en de volgende ochtend toch weer
voor elkaar kiezen.
Nu rijden jullie ieder op een eigen motor,
met ruimte om zelf te sturen
en het plezier van elkaar dichtbij.
Soms gaat een bocht anders dan gedacht.
Soms is het tijd om af te stappen,
iets te drinken en samen te kijken
welke weg jullie nemen.
Vijf jaar heet een houten huwelijk.
Hout wordt getekend door weer en tijd,
maar kan ook warmte dragen,
een huis stevigheid geven,
een bank zijn waarop je samen zit.
Zo hebben jullie, dag na dag,
iets opgebouwd dat van jullie is.
Ik zie hoe goed jullie elkaar doen.
Hoe jullie, met alle verschillen die er mogen zijn,
steeds dichter bij elkaar zijn gekomen.
Dat maakt me blij - niet alleen vandaag,
maar telkens als ik jullie samen zie.
Lieve Jitske en Bart,
ik wens jullie nog veel gewone dagen
die achteraf bijzonder blijken.
Houd elkaar vast waar het kan.
Geef elkaar ruimte waar het moet.
En kom, na elke tocht,
weer graag bij elkaar thuis.
