Achter een voordeur kan een wereld schuilgaan die niemand ziet. Deze gedichten over huiselijk geweld zijn geschreven door mensen die weten hoe dat voelt: als slachtoffer, als kind dat het zag, als omstander die machteloos stond.
Waar lust wint van de liefde,
Leert de geschiedenis,
Schuilt geweld om de hoek,
Is er iets vreselijks mis.
Verkrachting in ’n liefdesband,
Is ’t begin van femicide,
Dan krijgt geweld d’overhand,
Wat helaas geschiede.
Eerbre mannen, vrouwen allen,
Sluit d’handen ineen,
Snij af die onbeheersbre ballen,
Stop gewelddadige delinquenten,
Laat liefde overwinnen,
Zet gevang d’gewetenloze venten.
Papa, ik weet niet meer hoe ik je moet noemen,
een lafaard, een debiel?
de man die me maakte maar niet van me hielt,
Zoveel kansen maar je wist het altijd weer te verfransen
Leeft van andermans geld,
handen vol leugens,
En de dezelfde truc, keer op keer.
Geld lenen van je eigen kinderen doet dat geen zeer
Als we het niet gaven dan hadden we hele zure dagen en zei je dat we niet mochten klagen “ we waren verwend” maar het meeste geld ging naar de wiet tent
En naar wijn en voor ons had je nooit tijd
Je zegt dat je graag van alles met ons deed maar dat is niet zo ik hoop dat je dat diep van binnen weet alles was forceert ik hoop dat je dat stiekem zelf ook wel weet
onze schuld, mama had weer een nieuwe bult, smoesjes, smoesjes, smoesjes. Mama zei dat ze zich stootte, terwijl jij haar leven al 23 jaar fysiek en mentaal probeerde te slopen.
“ ik ga geld maken” is wat je haar telkens beloofde.. je hebt dr jaren lang bedrogen, al die jaren mama vast geketend aan jou ik ben blij dat jullie nooit zijn getrouwd mama is eindelijk vrij gekomen maar de na pijn is nu aan het komen mama is z’n goeie vrouw jij verdiende haar niet ik hoop dat je dat onthoud
School ging slecht, alles ging slecht, wat een pech, opnieuw de vrolijke ik weg. Ik deed alles voor aandacht is wat je zei maar “ik ben jou niet” waren de woorden die ik wou dat ik zei, je zei altijd“ ik heb alles erger” maar je weet diep van binnen je hebt geen gelijk hoe erg jouw jeugd ook was je kreeg altijd een hand toegerijkt hulp nam je niet aan want de “aandacht” kon je niet laten gaan
Tijdens ruzies pakte je je spullen je elke keer weer, maar een paar minuten later was je er weer, de ruzie zet door en je gaat er dan weer vandoor Je vertelt ons dan dat je weg blijft, terwijl je elke keer opnieuw terugdrijft.
Nooit een vaderfiguur gehad of een vader die verhaaltjes voorlas of me ophaalde uit de klas. Voetbal is niet mijn sport waren de woorden die je zei daar stond mama trots elke zaterdag ochtend alleen aan de zijlijn
alcohol hield van jou, jij hield meer van alcohol dan dat alcohol hielt van jou, je nam meer en raakte verslaafd
Ik hield nooit veel van jou jij wel van mij maar je deed er niks aan in plaats van je best doen ben je gewoon weg gegaan dat is het verschil tussen jou en mij Sorry, heeft geen nut; de fles gaat boven alles de rest laat je vallen. Je wijn staat op 1 en wij je kinderen ver benee
Papa, ik heb pijn, maar volgens jou was ik te klein. "Je bent m'n dochter niet meer," waren de woorden die je elke keer zei. Diezelfde avond zeg je weer hoeveel je van me houdt. Wil je m'n kleine meisje weer zijn? Met trillende handen en mijn hart in m'n keel zeg ik ja, want straks doe je mij nog pijn. Elke dag opnieuw hopen wanneer is dit voorbij..
Pap, het doet pijn om jouw dochter te zijn. Je beweegt, ik schrik. Je maakte de spanning in huis. 7 woorden "Mama, ik wil hem hier niet meer," die zei ik keer op keer, hij rende achter me aan met een bord; het leek heel kort. Je gooide mis, nadat ik je had gedist.
De muren trilden van de woorden die jij sprak; de liefde verdween in een duister gat. Mama, Nikita en ik, gevangen in jouw spel. in onze schaduw van de jaren, zo zwaar en grauw. Een vader die ons breken wou met woorden zo koud, fysiek en mentaal; wonden zo diep. de narcisme en drank sleurden ons mee dat de halve familie ons verliet.
Altijd dingen beloven wat je niet na kon komen. Want anders kon je je wijn niet kopen, Voor mij was het 16 jaar lang, maar mam, 23 jaar? Elk jaar was een jaar teveel en elk jaar liep jij opnieuw gevaar haar sociale kring eens zo groot dat had jij ook nog eens van haar beroofd, mee getrokken in zijn leugens keer op keer, elke verjaardag eindigde verkeerd
een vader zo vreselijk en dat niet eens gedeeltelijk. Altijd bang dat je ons op een dag op de kop van de krant lezen zal..al dat geschreeuw thuis tussen vier muren de hele buurt heeft alles horen gebeuren, ondanks al dat gescheld de politie is nooit gebeld..onze tanden zo stevig op elkaar anders liepen wij gevaar niemand wist wat er thuis gebeurde, wij zaten vast tussen deze vier muren..
Bepaalde mensen houden nog hun handen boven je hoofd, wij kunnen die handen niet weg halen je hebt hun verdoofd, ze vinden je zielig ze zeggen “ hij is ziek in zn hoofd” dat zijn de enige mensen die huilen bij je dood, je bent niet zielig wel ziek in je hoofd maar dat geeft je geen free pass hoe jij alles van ons hebt beroofd, jouw acties zijn niet goed te praten ik hoop dat die mensen hun handen boven je hoofd weghalen en inzien dat jouw acties nooit goed waren
Ik weet nog de tijd dat jij zei mama en ik zijn voor elkaar bestemd, maar toch ging je telkens weg. Mama schreeuwde boven, waar jij haar van haar leven probeerde te beroven met je handen zo stevig om haar keel. Toen stopte het gegil…zo eng en zo grauw. Zaten wij als 2 kleine kinderen te Hopen dat mama levend naar beneden komen zou. Ze overleefde het fysiek, maar mentaal?
13 oktober 2023, de dag dat jij ons definitief verliet; de dag dat de wereld zijn armen ophield, de schaduw langzaam verdween en de lucht langzaam blauw., eindelijk met ons drieën vertrouwd.
Mama, Nikita en ik zitten nu In onze eigen bouw, steen per steen, en soms valt er wel eens één, maar dat is oke. De pijn zal nooit vergaan, maar de stenen die komen steeds sterker te staan, pap je bent echt te ver gegaan
We zijn nog steeds bang voor elk geluid en onverwachte beweging, maar op een dag kunnen we daar weer tegen. Op een dag oortjes in durven zonder te denken wat zal er nu beneden gebeuren, Wij komen er sterker uit dan jij, en ik hoop dat je de verdiende loon nog krijgt je zegt dat je die al heb gehad maar dan weet je Volgensmij niet hoe heftig wij het hebben gehad ons krijg je niet meer klein. En ik hoop dat alles je heel erg spijt
handen die slaan
ik voel zoveel pijn
geen warme maaltijd
of een arm om mij heen
als jij mij ziet
kan jouw stem iets doen
een klein gebaar
geeft mij toekomst
laat me niet los
kijk verder dan de schijn
die het verdriet verstopt
geef mij jouw hand
ik heb jou nodig
jouw ogen en jouw oren
voor mijn stille schreeuw
mijn smekende blik
zie het
ook als je twijfelt
durf dan te vragen
maar laat me niet los
jouw doen of laten
is mijn redding
vergeet dat niet
maak voor mij het verschil
op een dag had je me zo beslist
ik herinner me niet meer hoe het precies is gegaan,
wel dat ik niet meer wilde bestaan.
de persoon in wie ik mijn vertrouwen leg,
was plots weg.
vol onbegrip, ik kon het niet zien
ik was slechts tien.
je deed me pijn op alle plaatsen
je liefde begon wegkaatsen.
blijf weg van de porto,
waarom doe je zo?
een kind dat geliefd wil zijn,
leed toch zoveel pijn.
alle zware woorden,
die moest ik aanhoren.
die blik op je gezicht,
beter hou ik mijn mond nu dicht.
je ogen zijn dan rood
alsof er iets in je schoot.
waarom verwens je mij?
ik was altijd zo blij.
ik rende naar mijn kamer
ik ontliep mijn agressieve vader.
bang ben ik voor hem,
de man die ik niet eens ken.
waar heb ik dit aan verdient?
het begon op de leeftijd van tien.
liefde zocht ik overal,
aangezien jij mij niet liefhebben zal.
de nagel van mijn doodskist.
op een dag, had jij mij zo beslist
Doodsbang,
Dat was ik als kind
Zonder het te weten
Slaan, rennen, schreeuwen
Alles om het te vergeten
Maar vergeten doe ik niet
Verstoppen kan ik als de beste
In de kast of onder het bed
Of op plekken die niemand kent
Angst is wat je voelt
Als je als kind niet beter weet
Dan je stil te houden
Tot iedereen je vergeet....
Als kind niet beter weten
Dan in stilte te eten
Bang dat je iets fout zegt
want dan eindigd het slecht
Kans om mijzelf te uiten kreeg ik niet
Vanbinnen voelde ik alleen verdriet
Geen mogelijkheid tot communiceren
Het enige wat kon was anticiperen
Weten wanneer de storm zou komen
en nooit te groot willen dromen
Altijd alert en waakzaam zijn
Dat was mijn leven, zonder gein
Voordat ik het wist een klap op mijn reet
Niet weten wat ik fout deed
Naar eigen zeggen verdiende loon
Ik sprak altijd op de verkeerde toon
Ontsnappen als het echt fout zou gaan
Dat was het plan, maar nooit gedaan
Het ging wel, elke keer weer
Want het deed niet zoveel zeer
Een blauwe plek hier en daar
De goede kleding aan, en klaar
Bij gym toch nog wat vragen
Gelukkig kon mijn onhandigheid het dragen
Pijn dat het doet, mentaal en fysiek
Ik wilde het gewoon niet
kleur de wereld oranje
als stil maar schreeuwend protest
gericht tegen geweld
dat meisjes en vrouwen ervaren
in schaduw verborgen
hun stemmen vaak zacht
vertellen zij het wrede verhaal
Van hun stille tragedie
Oranje
de kleur van kracht en verzet
voor meisjes en vrouwen die strijden
voor een veilig bestaan
laat dromen werkelijkheid zijn
in een wereld vol van respect
waar elk verhaal wordt gehoord
met liefde en hoop
kleur de wereld oranje
als vaandel van hoop
gericht tegen geweld
dat meisjes en vrouwen ervaren
achter vriendelijk ogende voordeuren,
verbergt zich soms pijnlijke waarheid
in de stilte van gesloten kamers
klinkt fluisteren de gebrokenheid
gezichten glimlachen voor de wereld
ogen vertellen een ander verhaal
de schaduw van huiselijk geweld
werp donkere gloed over jong leven
in elke kamer een verhaal van angst
muren getuigen de onderdrukking
achter vriendelijk ogende gevels
speelt zich tragedie onopgemerkt af
luister naar het stille schreeuwen
de niet gehoorde woorden van verdriet
samen moeten wij opstaan en vechten
voor hun beschermd en veilig bestaan
Was het niet genoeg
Dat je mij sloeg
Dat je me bedroog
Overal om loog
Dat je mij misbruikte
En ook financieel gebruikte
Dat je mijn vrijheid afnam
Het allerergst vond ik
Dat je mijn lach wegnam
Het is genoeg
De blauwe plekken zijn verdwenen
Ik heb mijn waardigheid weer terug
En mijn lach is weer verschenen
Zwakte trekt mensen aan
Mensen die niet goed voor je zijn
Mensen die je slaan
Huil daarom nooit in het openbaar
Want als je even niet oplet
Staat de volgende klaar
Hij die je pijn gaat doen
Want hij weet, ze is zwak
Ik kan haar makkelijk doen
Voel jezelf geen slachtoffer
Wees en voel je sterk
Dat is het grootste offer
Want het allerliefst wil je schreeuwen, gillen en huilen
Maar dat is zwakte, dus niet laten zien
Maar in een hoekje verschuilen
Mijn vertrouwen
is geschonden
er ontstonden
diepe wonden
Medische dossiers
vervalst
aantoonbaar
te bewijzen
Dep heel diep
moet ze zich
schamen zij
die zulke dingen
beramen
Slachtofferhulp
die al mijn gegevens
hebben ,zeggen niet
zwijgen.
Al deze dingen
kan ik
bewijzen
Moordaanslagen
onoplosbaar
dat komt door
een man die
chantage kon plegen
Het zal je vader
maar wezen!!!
Verkrachten was
heel "gewoon"
Eens zal Hij de
Rechter zijn
verlost Hij mij
van alle pijn.
Een onschuldig gezichtje
Met een lachje erop
Een klein kinderhandje
In papa's grote hand
Het gezichtje kijkt omhoog
Met liefde naar papa
Daarna omlaag
Naar papa's grote hand
Op een ander moment
Zijn er tranen op het gezichtje
En geen lachje meer
Door papa's grote hand
Het lichaampje krimpt ineen
Van angst en schuld
Ze is heel erg bang
Voor papa's grote hand
Een handje op haar arm
Tranen in haar oogjes
Een trillend lichaampje
Door papa's grote hand
Op het ene moment
Blij met papa's grote hand
Op het andere moment
Bang voor papa's grote hand
Woede, verdriet, onmacht, wanhoop, angst
Dit zijn allemaal gevoelens die door jouw toedoen de bovenhand pakken in mijn leven.
Jij hebt ervoor gezorgd daf ik niet meer vrolijk in het leven sta.
Jij hebt ervoor gezorgd dat ik angstig ben dat mensen me pijn gaan doen.
Jij hebt ervoor gezorgd dat ik geen vertrouwen meer heb
En jij hebt ervoor gezorgd dat ik me niet meer volledig open kan stellen.
Ik ben bang, bang dat mensen me gaan gebruiken en misbruiken,
Bang dat ze me pijn gaan doen, gaan slaan, schoppen en uiteindelijk proberen wurgen
Net zoals jij hebt gedaan
Jij bent de reden waarom ik nu zo ben
Gebroken, kapot en misschien zelfs onherstelbaar.
Ben ik slecht als ik een streek uithaal of een snoepje pik
NEE, maar voor mijn omgeving ben ik een slechterik
Ik voel me alleen, bang en eenzaam, ik wil niet naar huis ik ben bang
Angst put mij uit, ik heb het al zo vaak aangeduid
Er is niemand die dat begrijpt
Ik wil een kans om normaal te leven,niet opgesloten te zitten in mijn verdriet
Ik ben een kleine jongen die door het leven wilt stappen, zonder al die daagelijkse klappen.
Mijn vrouw
Mijn echtgenote
Keek me aan
En gooide de volledige inhoud
Van haar glas thee
Recht in mijn gezicht
We hadden een grote hoekbank
Bekleed met rode stof
Waarvan ze de plooien van de stof
Dagelijks op manische wijze
Vele malen gladstreek
Ik zat graag in het hoekje
Mijn favoriete plekje van de bank
Maar toen werd mij dat verboden
Het hoekje bleek te lastig voor haar
Om steeds te fatsoeneren
Op een dag had ik de brutaliteit
Om als een daad van stil verzet
In dat hoekje te gaan zitten
Zoals gezegd mijn favoriete plek
Direct daarop
Smeet ze de thee
Vol in mijn gezicht
Ik werd niet eens boos
Er werd ook nauwelijks iets gezegd
Ik was alleen verbijsterd
Ik voelde me verdrietig
En verschrikkelijk alleen
Dit huwelijk was voorbij
Zoveel was duidelijk
Over huiselijk geweld wordt vaker gezwegen dan gesproken, en precies daarom zijn deze gedichten er. Ze benoemen wat binnenshuis gebeurde: de angst bij een naderende voetstap, de blauwe plekken en de smoezen, het kind dat zich onzichtbaar maakte, de lange weg om weer op te staan. Het is een kleine, ernstige verzameling: geen leesvoer voor tussendoor, wel een plek waar herkenning te vinden is voor wie dit meemaakt of meemaakte.
Voor lezers die hierin hun eigen verhaal zien: je bent niet de enige, en het is niet jouw schuld. Bij acute onveiligheid is er professionele hulp, zoals Veilig Thuis (0800-2000). Op de site zelf liggen verwante thema’s dichtbij: de gedichten over misbruik en angst raken aan hetzelfde zeer, en bij troost en bemoediging staan woorden voor wie iemand wil bijstaan.
Sommige leden schreven hier voor het eerst op wat ze nooit hardop zeiden, en merkten dat het lucht gaf. Als jij je verhaal kwijt wilt, verhuld of onverbloemd zoals jij dat wilt, dan is daar hier ruimte voor.
