Herfstkaravaan

Paul Duyvesteyn

Ze trekken door hoge bergen,
zo hoog, het lijkt alsof ze zweven
En dalen dan af naar diepe dalen,
zo laag, het lijkt alsof ze verdwijnen
Elke tint weeft een herfstvol verhaal

Ze trekken karren, volgeladen met kleuren,
kastanjebladeren in rood, geel, en bruin
die hen omringen in een geur van vochtige aarde

Met zachte lak en breekbaar papier,
maken ze maskers tegen het kwaad
Vastgehecht aan bomen, deuren, huizen,
beschermen ze bewoners tegen duistere dromen

Ze trekken van dorp naar dorp,
tot de karren leeg zijn en stil staan
Dan rusten ze langs de weg,
dromend van de volgende herfst