[ Dag en nacht dansen ]
Dag en nacht dansen
zomer en winter lente-
kleuren de herfst in.
— Zyw Zywa
Herfstgedichten
Vallende bladeren, laag licht en de geur van natte aarde: de herfst is het lievelingsseizoen van veel dichters. Hier lees je herfstgedichten in alle maten; ook een kort herfstgedicht voor op een kaart vind je zo.
Wilgenkind
Er was eens een blad van een boom
Het gure najaar leidde zijn vertrek in
Een tak hield hem niet meer in toom
Voor dit wilgenkind was dat het begin
Het avontuur nam een aanvang
De horizon klonk plots dichtbij
Er was die onweerstaanbare drang
Vrijheid maakt iedereen heel blij
De wind trekt het naar zich toe
Hij doet waar hij goed in is
Zoiets wordt hij nooit moe
Het blad wordt omhoog getild
Zoiets gaat bijna zelden mis
Het is van vreugde dat hij gilt
De Rode Draad
Prins Herfst, je bent van harte welkom
Ik zie dat de Zomerprinses zich klaarmaakt
Spoedig is ze weg en kijkt ze niet meer om
Ik merk dat jij van vertrouwen blaakt
De schakeringen die je aanbrengt
Verrassen menigeen telkens weer
Het lijkt alsof jij kleuren mengt
Restjes zomer hebben geen verweer
Bladeren laat je neervallen
En wind is je trouwe adept
Het is me steeds opgevallen
Hoe je over de winter praat
Het is alsof je hem liefhebt
Volgens mij de rode draad
[ Het herfst in de stad ]
Het herfst in de stad:
in schuine regen druppen --
lopende koepels.
— Zyw Zywa
Gouden herfst
Geroezemoes van mensen om mij heen,
vandaag geen zorgen of probleem.
De zon verwarmt iedereen op het terras,
De bladeren zijn de laatste tint groen als gras.
Gesprekken over wat er gaande is, wat er speelt.
Niemand die zich in deze herfstzon verveelt.
Spinnen maken zich klaar voor wat komen gaat,
ze trekken zich niets aan van de mensen met hun gepraat.
Een vrouw alleen, drinkend van haar verse, warme soep,
kinderen die spelen, genietend van het aanwezige snoep.
Voor je het weet is het nat, donker en koud,
maar vandaag niet, vandaag is het goud!
— L.J.
B. L. V.
Bolsters liggen vers op de grond,
kindersentiment om te bewaren
tot in de herfst van het leven.
Najaarsweer
Het najaarsweer sombert,
Nu al vele dagen achtereen,
En wat mij niet verwondert,
Mensen somberen mee.
Het chagrijn slaat overal toe,
Gezichten staan op half elf,
Mondhoeken dalen neder,
D’ogen twinkelen niet meer.
Maar er is hoop, zon komt eraan,
’s Nachts verschijnen sterren
Ook schijnt dan weer de maan,
Of met Sjef van Oekel, d’alias
Van Dolf Brouwers, zeg ik,
Wordt het toch nog gezellig!
Herfstgedachten
Oktober dé herfstmaand,
Bladeren zien ’t niet meer zitten,
De kachel duwt kilte uit huis,
Zwammen zwermen uit.
De zon neigt naar kimme,
De lange avonden beginnen,
Kruiken vóór en in bed,
Hoop op uitzicht op winterpret,
De voorbode van ’n nieuwe lente,
Ter inluiding van rokjesdag,
Zomer staat weer voor de deur.
Deze cyclus herhaalt zich elke keer,
Als spiegel van ’t weer,
Ook ik leg mij net als jij daarbij neer.
SNEL SIEREN
Herfstzon glijdt door levensmoe loof van takken,
treft een late gele appel, geeft haar schil
twee blinkende ogen vol levenswil
om eigen voortbestaan te verstrakken.
Een spin komt aangeslopen, laat zich zakken,
weeft om de vrucht een web met lichte ril:
in de boom woont een grijsaard, beeft blij en stil,
zal aanstonds vernieuwd leven oppakken.
De Schepper onderhoudt kleine kunstwerken:
talloos, teer en nietig, mogen kort bestaan,
kunnen heel de schoonheid der schepping sterken.
Hun vluchtig verschijnen en spoedig vergaan
laat de denkende gelovige merken:
"God doet Zijn zegen over het minste gaan."
Het herfst van de seizoen
Koude
Het geluid van ritselende bladeren
Een warme kop koffie in de hand
Het herfst van de seizoen
Dat is niet hoe je het zegt, kleine kapoen
Trek je jas maar aan,
Papa komt zo naast je staan
Kruip lekker dicht tegen me aan
In het kaarslicht onder een deken
Kleine kapoen, werp een blik naar de maan...
Ik heb het beeld al duizendmaal herbekeken
Slechts een warme gedachte,
Aan die dag in de koude
Rood, bruin en geel
Een lege kop,
Dat vat zowat alles samen
[ Een dag op het strand ]
Een dag op het strand,
het is herfst, dat doet me iets --
maar ik weet niet wat.
— Zyw Zywa
Wervelende ontworteling
De wind verlegde het wigvormige pad
bomen ontzield, ontworteld,
een innige omhelzing van wortels en grond,
takken die zich als gebroken vleugels uitstrekken
in een verwaaide wolk van bladeren en twijgen,
een bladervloed die als gekleurde, gestolde regen
in een herfstige stroom naar beneden druppelt
Graven zijn geopend, geheimen blootgelegd,
die niet in licht vertoond hadden mogen worden,
want de verborgen beek was met bladeren bedekt,
waar ooit vergetelheid was, is nu een spiegeling van dood en leven
Na verschrikt te zijn weggevlogen,
keren de vogels terug met hun gezang,
alsof de wereld onveranderd is gebleven
Herfst
Gele groene en bruine blaadjes
Liggen op wegen en paadjes
Hier en daar wat paddenstoelen
Je kunt de koudere lucht al voelen
Nog wat kleur in de bomen
Met nog een zonnetje kun je dromen
Zon met een heldere blauwe lucht
En weinig wind haast geen zucht
Anderen daags een egaal grijze lucht
Je ziet wat vogels in hun vlucht
Vogels die nu niet meer fluiten
Ze zijn wel altijd buiten
Coniferen en naaldbomen
Die zich in groene kleuren vertonen
Paddenstoelen op de grond
Wandelaars met een hond
De winterse kou komt er aan
Wellicht een keer schaatsen op de baan
Ies
Ouderwetse Herfstbloemen
Ik zag hen opnieuw, die prachtig-gekleurde herfstbloemen
in vol ornaat Groot was hun formaat Dahlia's in een diep
paarse tint
Zo wonderlijk dat ik me opeens bij vróeger bevind...
Mijn moeder die er wel zó van hield en soms, bezield, mijn
vader die haar die gaf...
De wonderlijk bijpassende vaas was bepaald geen straf!
Zogezegd een lust voor het oog Een herfstgebeuren dat
jou niet bedroog in het alledaagse van een heel gewone dag.
Iets feestelijks dat het voor een poosje jou gaf.
— Dakoyria
Herfstkaravaan
Ze trekken door hoge bergen,
zo hoog, het lijkt alsof ze zweven
En dalen dan af naar diepe dalen,
zo laag, het lijkt alsof ze verdwijnen
Elke tint weeft een herfstvol verhaal
Ze trekken karren, volgeladen met kleuren,
kastanjebladeren in rood, geel, en bruin
die hen omringen in een geur van vochtige aarde
Met zachte lak en breekbaar papier,
maken ze maskers tegen het kwaad
Vastgehecht aan bomen, deuren, huizen,
beschermen ze bewoners tegen duistere dromen
Ze trekken van dorp naar dorp,
tot de karren leeg zijn en stil staan
Dan rusten ze langs de weg,
dromend van de volgende herfst
Geen seizoen wordt zo veel bedicht als de herfst, en dat is geen toeval: het is de tijd van het jaar waarin de natuur zelf poëzie bedrijft. Goudgele lanen, ochtendmist boven de weilanden, kastanjes in jaszakken, maar ook het besef dat alles wat bloeide weer loslaat. Daarom is een herfstgedicht zelden alleen een weerbericht: tussen de regels gaat het over ouder worden, over loslaten, over de schoonheid van vergankelijkheid.
Het seizoen van loslaten
Veel bezoekers zoeken hier iets korts en stemmigs: een herfstgedicht voor in een nieuwsbrief, bij een foto of op een kaartje aan iemand die wel wat warmte kan gebruiken. Wie het hele jaar rond wil lezen, vindt de andere jaargetijden bij de seizoensgedichten, met de wintergedichten als logische volgende halte. En omdat de herfst zich buiten afspeelt, is de stap naar de natuurgedichten en de gedichten over het weer klein.
Honderdveertig herfstverzen kleuren deze bladzijden al, en elk najaar dwarrelen er nieuwe binnen. Wat doet de herfst met jou? Raap je woorden bijeen en plaats je gedicht. Het seizoen schrijft mee.