Home |

INLOGGEN
Uw ad blocker houdt onze advertenties tegen

Ons systeem ziet dat u gebruik maakt van een ad blocker, waardoor onze advertenties worden geblokkeerd. Schakelt u uw ad blocker alstublieft uit voor Dichters.nl

Aan het exploiteren van deze website zijn doorlopend kosten verbonden. Terwijl het gebruik van Dichters.nl voor u geheel gratis is, en ook blijft. Deze kosten kunnen niet meer worden gedekt als gebruikers advertenties (massaal) weren (tevens de enige bron van inkomsten). Hierdoor zullen Dichters.nl en andere websites op termijn mogelijk gaan verdwijnen.

Om die reden willen wij u vragen voor Dichters.nl een uitzondering te maken en uw ad blocker (voor onze website) uit te schakelen. Hartelijk dank alvast!

Klik hier om te zien hoe u dit doet (als u nog niet weet hoe u dit eenvoudig kunt instellen)

Klik na het uitschakelen van uw ad blocker op verversen, deze melding verdwijnt dan.

«»

Epos van Kraaien

Wij zijn kraaien, met onze klauwen
Graveren wij onze aanwezigheid
In de randen van parkbankjes

En wij kwijlen op stoepranden
Hoewel wij mikten voor de goot

Men noemt ons Negers, Mocro's of
Kaaskoppen, maar we zijn werkelijk kraaien
En wij draaien onze zwartgevederde
Kopjes weg van de zon
En bekijken met onze kraaloogjes
De schaduw die achter ons schuilt

Wij kraaien verachten onze schaduw
Onze snavels kakelen: ‘kankerschaduw’
‘Oprotten schaduw’, jagen hem weg
Maken lawaai: ‘Schaduw, ka-ka-ka!’

Dus wij vliegen op, strijken neer
Graveren randen, hoesten slijk op stoepranden
De zon gaat neer, de zon gaat onder
In de goot blijft één van ons kraaien drijven
Sterft tussen longslijm en fluimen

Hij wordt omvat door de schaduw
Wij kraaien worden allen
Omvat door schaduw
Wij kraken met onze snavels
Onze hersens, zo groot als een walnoot
Maar we gaan nog lang niet dóóód
Wij spugen náást de goot

De maan gaat neer, de maan gaat onder
Alleen achter ons is het nu weer donker
Halfleeg is de hemel, niet zo bijzonder
Niet halfvol, maar halfleeg is het donker

Halfleeg is de schaduw
Die wij kraaien verachten
Waar wij onze tongen en snavels op scherpen
Maar al de kankerkannonades en
Krassende klauwen van ons kraaien
Kan de schaduw nooit wat deren

Dus zullen we hem maar weer smeren
Opvliegen, en weer neer
Graveren, de longen van een kraaigenoot
Uitgesmeerd in de goot zien liggen
De zon gaat hoog, de zon gaat boven
Verblind onze kraaloogjes
Tot wij niet meer zien of we de rand raken
Of de goot

En niet meer weten hoe of wat we
Onze aanwezigheid in parkbankjes graveren
En dat de schaduw langzamerhand slinkt en
Onder onze pootjes verdwijnt
En onszelf de ogen uitpikken
Tot wij allen onze longen in de goot uitkotsen

Gedichten navigatie

« Vorige gedicht | Volgende gedicht »
Naar deze rubriek
Naar overzicht alle rubrieken
Over dit gedicht   
Geplaatst op: 15-01-2019

Beoordeel dit gedicht nu

10 9 8 7 6
5 4 3 2 1

Over deze dichter

Dormantique
Actief sinds: 15-01-2019
Informatie bij het gedicht:

Opgedragen aan Rapper Steen en Ontstoken Paddenstoel Opnames
Facebook


Auteursrechten
Op dit gedicht ‘Epos van Kraaien’ van Dormantique zijn auteursrechten van toepassing (©). Het gedicht is onder auteursrechtelijke bescherming geplaatst op Dichters.nl.