De binnenkant van de stad

Zywa

Onervaren reizigers verdwalen
zo gauw in onbekende streken
Ze laten zich verleiden
door stegen en seinen
en gaan trappen af

naar de binnenkant
onwetend waar ze zijn, ergens
echt of maar wat rondtollen
in hun hoofd, dol doller dolst
gedraaid door hun zintuigen

die hen omringen met muren
die ze willen aanraken
om te weten of ze hard zijn
of dat ze er in galop
doorheen kunnen zweven

Ze zoeken een hand, een lichaam
Ze willen praten, vechten desnoods
met iemand die hun as grijpt
en de monoloog stopt
die in hun oren snerpt