Normandische melodie
Een gitaar plukt wat arpeggios
Trilt hun beider ziel tot tranen toe
Vindt ergens weerklank in haar ogen
Tot de stilte van wolken alles stopt
Wanneer de storm op zee kalmeert
En er een oase aan liefde overblijft
Van de basalten kliffen wil ze zich
In zijn armen werpen, verdoofd
Een gitaar danst enkele akkoorden
Vult haar hart met een zwoele branding
Welk uitmondt in een intiem samenzijn
Een hymne van onstuimige eenheid