Vierenveertig over vier
Dorstig, droge mondhoeken
als de antieke aarde waar we wandelen
in de Catalaanse mediterra
Klaar de kantelen te trotseren,
vermoeid, gebruinde benen
Op eentje een windmolen, heen en weer
bewegend, wiegend in de kribbe
van de zwoele schaduwzijde
Komt tot stilstand en verheft zich
als een kruis boven mijn hoofd
Om vierenveertig over vier
stond de tijd heel even stil.
Over dit gedicht
Geplaatst op: 15-06-2016
Over deze dichter
Daniël Meppelink (Actief sinds: 14-06-2016)
Informatie bij het gedicht
Peratallada, Catalunya 11-06-2016 16:44
© Op dit gedicht 'Vierenveertig over vier' van Daniël Meppelink zijn auteursrechten van toepassing. Het gedicht is onder auteursrechtelijke bescherming geplaatst op Dichters.nl.