Vallende schaduwen

Paul Duyvesteyn

De baksteen is koud als een uitgedoofd zwaard uit een haardvuur
Hij werd gebruikt om het vlammenspel
tot as en schaduw te vervagen
Vlammentongen likten aan het rieten dak

In de nacht is de ingestorte veilige haven
gehuld in een donkere, mistige sluier van nevel

Zodra de eerste lichtstralen hun weg tussen het gebladerte vinden,
glinstert de hoop zwartheid dof,
zoals roetdeeltjes als zwarte vlokken
door wervelende wind meegevoerd worden