Familiegedachten

Joris Olivier

Mijn vader was een man
Van weinig woorden,
In wie ging misschien wel
Een dichter verloren.

Mijn vader zong in een koor,
Dan kon je zíj́n stem niet horen,
Ook speelde hij mondharmonica,
Dan praatte hij in klanken.

Mijn moeder daarentegen
Kwebbelde de godganse dag,
Overstemde m’n vaders stil gedrag
Met luide piano akkoorden.

Ik trad in mijn vaders voetsporen,
Als puber had ook ik
Weinig behoefte aan woorden,
En tingel ’k zonder talent.

Maar ook mijn moeders genen
Zitten in mij gegrift,
Ik houd daarom ook van praten,
Maar dan gesteld op schrift.