Schrik

Joris Olivier

Ik keek in een spiegelruit,
gewoon in een winkelstraat,
’k zag, verbaasde me ronduit,
zag een onbekend gelaat.

En dat gelaat stond mij niet aan,
leek 'n verschrompelde vrucht,
zou dat mijn gezicht zijn voortaan,
was mijn leven nu een klucht?

Ik verschool mij in mijn kraag,
verdronk mijn verdriet in ’n café,
hoe 'k nu verder moest de vraag.

Ik zat daar dus verschrikkelijk mee,
't voelde als ’n flink pak slaag,
haalde m’n ego volledig naar beneê.