Leegte van het leven
Aan de ene kant wil ik helemaal niet leven, alles voelt voor niks, elke dag zoveel stress, mezelf voor alles kwaadnemen, mezelf willen verbeteren en toch elke dag in bed liggen met de gedachte dat ik weer gefaald heb. Een mislukt mens, dan kan je toch net zo goed gelijk een einde aan je leven maken, misschien is dat wel waar ik er het uiteindelijk het best mee uit kom.
Maar andere kant ben ik bang, bang voor de dood en bang dat die al heel snel zal komen. Bang dat ik nooit meer bewust kan denken, van mijn lichaam die op deze aarde beweegt. De oneindigheid van wat na het leven komt. Het is eng en heel erg leeg.