Terechtstelling

Gary Oeyen

Natuurlijk had ik schrik
Zeg maar gerust doodsangst
Mijn broek rook zelfs naar plas
Mijn hart wist het niet meer
Ging als een razende tekeer
Nog maar te zwijgen van het dikke touw
Dat amper om mijn nek paste
Toen verdween mijn houvast
Alsof zwaartekracht mijn voeten vrij spel gaf
Plots leek tijd niet meer te bestaan
Ik werd uit mijn lichaam getild
Vreemde kronkelingen traden op het voorplan
Niet boven, beneden of daar.
Nergens was ik te bespeuren
En toch opmerkelijk aanwezig
Overal was ik te vinden en tegelijkertijd nergens
In mijn oude lichaam en daarbuiten
In beul en toeschouwers
Geliefden en vrienden
Wolken, lucht en horizon droegen mij
Wat een klucht trouwens
Dat schouwspel dat men leven noemt
Als ik dat eerder had geweten….