Tel alleen nog de heldere momenten...
Ik tel de dagen en uren af je hebt het met je
leven gehad Deelgenoot mocht ik een poosje
daarvan zijn Waarom nu al, lieve schat?
Begrijpen doe ik het wel Jij met chronische,
helse pijnen die nooit meer kunnen helen
Wat zal IK daarover mogen en kunnen oordelen?
Ik ben in opbeurende woorden inmiddels allang
verstomd Wat ik hooguit nog zeggen kan:
Hopelijk kom je een béétje dragelijk de dag wat
door!
En dan, op de door jou geplande datum, opeens
geen bericht?! Wat moet ik daarvan denken, een
zich overgevend lichaam, een hart dat uiteindelijk
zwicht?