Gekweld

J. van Kampen

Ik liep over de dijk, nam de horizon in mij op,
Woelend en voelend over alles wat speelt in mijn kop.
Angst om te presteren, twijfelend over zijn eigen kunde.
Stelt hij de dingen uit en verdwijnt langzaam ter gronde.

Relativerend naar zichzelf maar niet naar anderen, dan voel ik schaamte
en stort zijn ziel in een steeds schraler wordend geraamte.

Hij troost zichzelf: liefde voor muziek, natuur en andere cultuur.
Maar toch voelt hij zich schuldig voor degenen die ik valse hoop geef.
maar vol verlangen naar degene wie mij onder de duim hebben.
De pijn is herkenbaar, maar weerhoud hem niet.

Nu denk ik aan het gemis van vroeger, al loop ik er nu.
gekweld door de standaard van toen. Voelt het alsof ik er niet meer aan kan voldoen.