Kortste eind

Joris Olivier

Hij trok aan het kortste eind,
Had liever het langste gehad,
Kiezen bleek helaas valse schijn,
Had hij niet van haar verwacht.
Hij confronteerde haar ermee,
Bleek evenwel een rode lap,
Kwam als ’n boemerang terug,
Had hij dus niet aan gedacht,
Zit nu met de gebakken peren,
Hoopt nu dat ’t tij zal keren,
En hem aalmoes toe zal vallen,
Maar ook dat blijkt valse hoop,
Hij probeert ’t nog met stroop,
Hij kwistig smeert om d’r mond,
Tevergeefs, had hij kunnen weten,
Is nu aan het eind van z’n Latijn,
Doet hectoliters water bij de wijn,
Waarin hij zoetjesaan verzuipt.