[ Tussen de oude ]
Tussen de oude
dichtbundels debatteren --
levende dichters.
— Zyw Zywa
Gedichten over dichters
Wie schrijft over de schrijvers? Onze leden zelf. Gedichten over dichters: liefdevolle, plagerige en eerlijke verzen over het slag mensen dat alles in regels vangt, inclusief zichzelf.
Precise Wonder (Hour 2 Marathon 2026)
P articularly precise, wonder what they mean?
R ules are to be bended, not always what they seem
E xpect some cheeky poet, to turn the words around
C an't help it as creative minds are simply not to be bound
I will be good and write as should
S imply give it a twist
E very poets freedom is not to do as list
W onder is in the poets mind
O h how they are one of a kind
N ot bound by grammar or exact spell
D o what your heart will tell
E very mind flows free
R ight from the start, you'll see
Nachtkloverij
Er is iets gebeurd vorige nacht
Vreemd gedrag van duisternis
Het weinige licht hield zich in
De dichter in het middelpunt
De voorbije nacht viel uit zijn rol
Donkerte deed zich anders voor
Licht gaf overal verstek
De dichter over wit gebogen
De nacht in het teken van een gebeuren
Zwart had zich een plek verworven
Licht had zich teruggetrokken
De dichter in de ban van radeloosheid
De nacht werd dooreengeschud
Duisterheid was overal troef
Licht was een verre droom
De dichter praatte in op papier
De nacht kwam tot stilstand
Onhoorbaar inferno in de maak
Licht zocht naar een andere wereld
De dichter met zijn hoofd op zijn bureau
De nacht zachtjes naar de uitgang
Onomkeerbaar de oplossing van donkerte
Schemer is een boreling die niemand ontkent
Woorden proeven de ochtendstond — de dichter droomt verder
Zessentwintig
Het licht baart de dag
Zo klinkt een gedicht
Ik verdrink in jouw ogen
Is ook zo’n klassieker
Mijn hart behoort jou toe
Nu laat mijn maag van zich horen
Versleten en afgezaagd
Zelfs een woordkunstenaar
Weet dat ze slechts met 26 zijn
Landen is plaats innemen
Waar witte ruimte de stilte doorbreekt
Dat is het terrein van de lezer
Dichten is geen geschenk
Een gave ook al niet
De dichter lijdt in plaats van leidt
Opgedroogde tranen laten geen spoor na
Een woordtovenaar bedreven in taal
Grenzen maakt hij week
De horizon wordt als vriend bejegend
Dezelfde woorden — anders gezegd
Hart en ziel naar de uitgang
Kern en innerlijk klinken beter
Wanneer ze samen naar buiten treden
Poëzie verrast en brengt van de wijs
—
De lezer voelt zich niet op zijn gemak
Dichterlijke vrijheid
Wat is gebeurd, is onveranderbaar,
dat vormt het onwrikbare verleden.
Wat er nu gebeurt in het heden
is dan nog te manipuleren, maar
is daarna wederom onveranderbaar.
De toekomst is een heel ander iets,
wat dan gebeurt, weten we niets.
Pas als het in het heden voorbij is,
Is het weer verleden, geschiedenis.
En zo gaat het maar door en door,
de dichter schrijft alles op en voor.
Bedrog
De dichter nam een ingrijpend besluit
Zonder medeweten van zijn vrouw
Maakte hij Poëzie tot zijn minnares
’s Avonds bij het haardvuur
Bleef hij nog even zitten
In werkelijkheid bedreef hij
Met haar de vleselijke genoegens
Op een zachte ondergrond van papier
Woorden bleken verrukkingen
Die hem te beurt vielen
Wanneer ze op de juiste manier
Voor zijn geestesoog dansten
Zijn pen presenteerde zich als lid
Dat op geen enkel moment verslapte
Zelfs de roep van zijn wederhelft
Wiens dijen bijna aan elkaar kleefden
Weerhielden hem er niet van
Om alle eer te betuigen
Aan deze beminde
Die hem verleidelijk toelachte
Vanuit een witte
En magische achtergrond
Slaapgebrek
Een schrijftafel
Slaakt een zucht
Van verlichting
Zonnestralen
Wiegen een man
Zachtjes wakker
Het is een dichter
Geplaagd
Door overbewustzijn
Pen en papier
Fluisterden
Tot diep in de nacht
Woorden behoedzaam
In de weegschaal
Gelegd
Een gedicht
Aanschouwt
Het bestaan
Nu nog
De lezer
Ontroeren
Manifest
Ik wil de spontaneïteit bezingen
inventiviteit en luciditeit
onverhoedse schoonheid
zonder introspectie
geen poëzie
Ik wil de non-commercie bewieroken
een empathische omslag maken
humane waakzaamheid inplanteren
Ik ga ingehouden oordelen fileren
een salto florale maken
ontmannen van de oorlog
nederlaag van de angst
ik verrijk de grootsheid van de wereld:
met een nieuwe schoonheid:
de Inclusieve Paradox
ik zoek de liefde voorbij de erfgrens
neem afscheid van het stamverband
mijn kliekgeest in de kliko
Ik wil met mededogen en mildheid adverteren
de geldzuchtige geesten temmen
de stem van de aarde laten luiden
Ik laat de snelheid achter mij
tijd en ruimte openvouwen
het absolute relativeren
Ik daag de hemel uit met
het slechten van schoorstenen
laat haat in rook opgaan
Dichter
Kom wat dichter
zei de dichter
Kom eens wat
dichterbij
Voel je wat lichter
zei de dichter
Voel je wat lichter
Dicht bij mij
Joost van den Vondel
Vondel was een dichter
Ja. Joost wist het echt wel!
Hij schreef ook toneelstukken
en ik ga hem achterna
met mijn versjes
en met mijn korte dialogen
Jawel. Probeerde zelfs een musical
samen te stellen
van bestaande liedjes.
Uiteraard ging het over de liefde:
en eindigt het met
You are the one duet van John Travolta en Olivia Newton John
EIND GOED---'ALLES GOED
— Vrouwke
Schoonschrijven in rode of groene inkt
Je kunt het je nu nog nauwelijks voorstellen in deze
vrijwel uitsluitend digitale tijd Maar eens besteedde
men op de scholen veel aan het verbeteren van het
handschrift, nogal een moeizame bezigheid
Beloond kon je worden met verdiende stempels en
mogen schrijven in rood of groen Een kinderliedje dat
rijmde of iets anders dat kon beklijven Die muisstille
sfeer... Handschriften verbeterden zeer zeker na een
aantal keer Ik hield ervan, jammer dat het zoiets niet
meer geeft Ik ken een alleszins acceptabele hand-
motoriek Maar handwerken werd het vreemd genoeg
niet!
Nog altijd ken ik vleugjes jaloezie en verdriet als ik
mezelf met anderen vergelijk maar veel beter word
ik niet. Intrigerend vond ik altijd wel mijn oma en
haar zuster(s), je zag in het handschrift hun verwant-
schap maar ook de verschillen Hoe dit nu kan, een
kwestie van een erin sluipend stukje DNA?
— Dakoyria
Naakt
Hij zei om je zo naakt te tonen,
vergt toch wel eenge moed,
niet dat ’t er echt toe doet,
wijl ’t geeft geen rode konen,
ge zijt per slot net gekleed,
betreft uw innerlijk gemoed,
uw gedacht dat ertoe doet,
diepste roerslen ge beleed.
Is toch niet zomaar wat,
wat ge wel en niet beroert,
ja, dat is echt wel wat,
lezer diep binnen in u voert,
ja, dat is toch wel wat,
’t gevoelt ge wordt beloert.
Schrijversblock
Zittend aan mijn schrijftafel,
‘t zonnetje lekker schijnt,
voel ‘k mijn hongrig hart,
mijn verlangrig hart.
Van schrijven komt niet veel,
is ‘t felle licht dat stoort,
of omdat mijn hartewensen
niet worden verhoord?
De irritatie neemt toe en toe,
nog geen letter op papier gezet,
tijd vliegt heen, ochtend al voorbij,
tijd ‘k me liever met iets anders vermij.
Mijn schrijversdoelen oningevuld,
mijn hartewensen niet vervuld,
mijn onvervuld verlangen schuurt,
mijn ongestilde honger duurt.
Van Perk tot Lucebert en van Kloos tot Claus
De strofen van de vele gedichten,
die de Tachtigers bijna eindeloos
lieten deinen in hun weergaloos
ritmisch rijmende sonnetten,
over de liefde voor Mathilde
vol goddelijk diepe gedachten,
in Mei, ze op d’zomer wachten,
wijl ijle populieren d’einder stilde.
Nochtans vinden de Vijftigers vilein,
die gedichten niet veel waard,
doet de burgerlijke lyriek hun pijn,
zetten heel andere poëzie op de kaart
voor ’t gemene volk onbegrijplijk zijn,
op moeilijke strofen werd niet bespaard.
Tussen droom en daad
Als luchtbellen onder nieuw behang
verstopt achter schilderijen
onhoorbaar onzichtbaar
je weet dat ze er zijn maar
niemand weet ervan, alleen jij
Als een verleidelijk gevaar
onverhoeds en pardoes
als bruistabletten die
wachten op het wassende water
wanneer zij zich welkom voelen
wetend dat er een klankbodem
is voor hun metrum en ritme
Ze talmen tot er een
teken gegeven wordt om
te verschijnen uit de spelonken
tussen droom en daad
Je wordt als levend organisme benut
als schimmels op een spraakorgaan
ze zijn in staat tot geheimzinnigheden
uitdagende nonsens, geblaas
gehakkel, vers en belegen
geordend in structuren of los
van elke God
Er is geen drukknop
geen tafelbel of wichelroede
alleen een snee in eigen vlees
kan de wachtende woorden
doen bloeden tot poëzie
Er is iets heerlijk dubbels aan een gedicht over dichters: de spiegel staat naar de maker gericht. In deze verzameling nemen leden hun eigen soort onder de loep: de dichter die wakker ligt van één woord, de dichter die overal materiaal in ziet, de dichter die zweert te stoppen en de volgende dag drie verzen plaatst. Zelfkennis en zelfspot gaan hier hand in hand, en juist op een site waar iedereen zelf schrijft, voelt dat als familieberaad.
Tussen de knipogen door staan ook serieuze verzen: eerbetonen aan een dichtende vader, aan een lid dat er niet meer is, aan de troost die andermans regels kunnen geven. Wie benieuwd is naar het schrijven zelf (de worsteling met woorden, het lege blad, de vonk), leest verder bij over dichten en gedichten. Bewondering voor makers in bredere zin vind je bij de gedichten over kunst en over bewondering.
Honderdvierenvijftig portretten van de dichtende mens, en het jouwe kan erbij. Schets je zelfportret in verzen en hang het in deze galerij.