Loslaten

adoptie uitvergroot

Het was een dag van loslaten, een dag van mijn geboorte.
Later was het weer een dag van loslaten, een dag van alles opnieuw.
Het was een dag van nieuwe ouders, een dag van nieuw begin.
Het was een dag die ik niet vast kon houden hij ging al weer.
Het bleef maar doorgaan, alle dagen achter mij had ik ook losgelaten.
Ik had geleerd los te laten te zien als losjes en misschien wel los zand.
Ik probeerde niet meer het geheel te zien maar ik zag alles voortaan los.
Ik zag de zon los van de zee, ik zag een kind los van hun twee, ik zag boven los van beneden. Ik liep de trap af, maar was ik wel beneden, of stond ik los van elke stap?
Ik liet gewoon alles los, want alles wat los was, was niet voor vast.
Ik liet los en liet los, en toen ik opeens bijna dood ging, dacht ik heb ik wel gehouden van dingen? Heb ik misschien zo goed losgelaten dat ik niet eens wist waar ik mij een vast gehouden heb. Een moeder? Een trapleuning, een beeld van de zonsondergang. Ik had vooral steeds alles losgelaten en was voor niets meer bang.