Zes draden

adoptie uitvergroot

Je hebt zes draden waar je steeds naar terug keert.
Het veert, het deert en het meert aan bij.
Je voorleven, is je oude leven was dat je nu gegeven of is dat je afgepakt?
Het is in elk geval niet doorgegaan, want het adoptie leven kwam er aan.
Dat leven dat waarin je moet uitleggen dat je geadopteerd bent en jezelf niet eens kent. Zo laat je achter dat voorleven om verder te beven met je leven met adoptie.
Het adoptieleven komt zo vaak voor bij, en door mij. Het is er altijd ongewenst bij. Alsof je zelf je je adoptie moet adopteren om het even te beheren, te proberen, het zijn je kleren. Je leven heb je dan ook nog, met je ontspanning, het komt in golven aan dat je even volledig spontaan kunt ontspannen gaan. Dat even dat alles er niet is, alsof het allemaal niet meer is dan wat kattepis.
Dan heb je nog je leven met trauma, goh is dat even verstopt, kan het soms ook zo even aankomen, en ben je gefopt, was het alleen maar opgekropt.
Je hebt behoefte aan een gewoon leven, je wil daar altijd wel in leven, doe gewoon en doe normaal en weg dat kabaal. Het beste is niet vocaal. En tot slot dan nog dat zesde draad, je ongelegen en onbekende leven, je draad waar je in kunt leven als je gaat voor een rootsreis terug, of als je even durft iets te doen. Je naam bijvoorbeeld weer veranderen, of gewoon een Indiaas restaurant, even al dat vastbeslotene van een Nederlander zijn aan de kant. maar ook de rouw dat je veel leven niet leeft, zoals je het altijd in je voorleven had beleefd.