Niet Voor Niets
In de strijd die ik lever word ik onderschat.
Dat zou niets zijn als ik geen handicap had.
Kan zoveel meer dan jullie denken.
Mensen kijken naar mijn handicap.
Staren blind op de rest.
Zien alleen mijn rolstoel.
Horen niet wat ik zeg.
Het mag allemaal niet voor niets zijn.
Ik ga door met de strijd.
Wil jullie horen praten.
Als ik kom met bewijs.
Gehandicapt geboren
Niet elk kind komt zoals verwacht ter wereld, en toch is elk kind welkom. Deze gedichten gaan over een baby die gehandicapt geboren wordt, over schrik en liefde die naast elkaar mogen bestaan.
Dwaalspoor
Laat je niet afleiden,
stap statig over plavuizen en treden
Je bent een metgezel,
een steun in moeilijke tijden,
een zachte hand die draagt,
een vriend die graag wordt omarmd
Stamp gerust in plassen,
of ontmoet wind en regen,
maar zoek je eigen weg
Wandel lichtvoetig verder,
met je rubberen voet,
je sierlijke bamboehuid,
je aangename handvat en elleboogsteun
Ga gerust bij schemering op stap,
wees alert bij losliggende stenen
Blijf niet te lang weg,
zelfs niet als het pad je op een dwaalspoor leidt
Verwerking van beperking
Mensen met een beperking
Hebben naast de verwerking
Van de beperkte mogelijkheden
Ook pijn van te worden gemeden
Of steeds te worden benaderd
In een vorm die is ingekaderd
Door apart aandacht schenken
Zonder daarbij na te denken
Dat ondanks de manier van leven
Zij ook antwoord kunnen geven
Zo nu eenmaal in het leven staan
En op die manier hun weg gaan
In respect en verdraagzaamheid
Zonder verdriet, pijn en strijd
Liefelijke ochtendstralen
Uw liefelijke ochtendstralen
doen mij blij verhalen
hoe oneindig U bent en goed
Al kan ik niet naar buiten
hoor toch de vogels fluiten
zingen van Uw eer
Het stemt mij o zo dankbaar
ook ik wil van U zingen
hoe U mij altijd helpt
Zijn de grote goede dingen
die mij dagelijks omringen
Ik dank U lieve Heer
Zinloos geweld
Lieve Heer hoe lang houd ik het nog vol
de pijn van de CRPS die eist zijn tol
Het zinloze geweld van wie mij komen douchen
geloven mij niet, denken dat ik vol zit met smoezen
Als ik zeg dat ik pijn heb doen zij zo smalend en bezorgen mij intens verdriet.
Zijn dat helpsters die onder ede staan ?
Die niet terugdeinzen met woorden zoveel zinloos geweld
en pijn mij geestelijk te kwellen.
De medische dossiers vertellen
wat ik allemaal mankeer
. Maar lieve Heer daar trekken zij zich niets van aan.
Hoe moet dit alles toch verder gaan?
Ik heb die douche hulp nodig anders
zou ik liever zonder deze hulp verder gaan.
Over mijn pijn mag ik niet praten,
Ik ben 81 jaar wilt U mij niet begeven nog verlaten ?
Dit noem ik zinloos geweld
Hoe lang o Heer moet ik nog zinloos worden gekweld.?
arme benen
wat ons van welsprekendheid lijkt
wordt op handen en voeten gedragen
door de ziek, zwak, slap en versletenen
zij zien die trotse passen voorbij stappen
en voelen een oneerlijk zeurende pijn
kon het bij mij maar net zo licht zijn
dat een dik wit pak sneeuw niet afschrikt
al dat glibberen juist plezier ontsteekt
aangezien elk valletje te overzien blijft
heb elke ontsprongen schuiver overleeft
wat heeft de rest wat diegene niet heeft
geluk gehad op het pad der fortuin
genoeg gebeden in tijden van kracht
waren de goden soms zo goedgezind
dat sommige maar moeten leiden
er is altijd wat te zeggen voor beiden
want genoten zal worden met tuiten
vanwege hen die het missen zozeer
weet iedereen nu je kan toch beter
voelen door het ontbreken te delen
— Wolflow
Opgesloten
Wat moet je beginnen
Je bent constant binnen
En toch wil je echt praten
Over je denken, doen en laten
Je gevoelens eens te delen
Je door iemand laten strelen
Om wie je werkelijk bent
Omdat men je hart kent
Maar je mist de mogelijkheid
Vanwege de mobiliteit
Om anderen te ontmoeten
Ze spontaan eens te groeten
En zo ontstaat de eenzaamheid
Veel vele wenskaarten ten spijt
Toch staat er in Het Boek
Wel de opdracht tot bezoek
Laten we dit ter harte nemen
Door onze spiegel eens te zemen
Door te zien en te bekijken
Hoe we het leven kunnen verrijken
Door eens op bezoek te gaan
Jezus heeft alles voor ons gedaan!
Hersenbloeding
Als het noodlot toeslaat
verdwijnt vaak de belofte
"in goede en kwade dagen
tot de dood U scheid"
maar als een deel in de kuil valt
van een bijna dodelijk noodlot
en het lijf niet meer functioneert...
Maar als het vuur brand in het lijf
van het andere deel
dan sneuvelt de liefde
en wordt het zwakke deel
uit de weg geruimd
en verbannen naar verre oorden
en dan is de vraag
is er dan ooit echte liefde geweest......
De jongen met PNEA
Ik ken een jongen,
Hij vroeg of ik dit voor hem wou vertellen.
Hij heeft aanvallen,
Wat in 2015 begon.
Hij heeft er soms last van,
Het tast zijn leven aan.
Hij moet altijd rekening houden,
Met wat hij gaat doen, zich niet te druk maken.
Als hij iets doet wat veel inspanning kost,
Moet hij af en toe even rust nemen.
Hij heeft PNEA,
Niet veel mensen kennen het.
Wat soms beat irritant kan zijn,
Omdat hij het steeds opnieuw uit moet leggen.
PNEA zijn psychogene niet epileptische aanvallen.
Maar ondanks dat het soms vervelend is,
En soms de ambulance wordt gebeld.
Hij soms mee moet naar het ziekenhuis,
Wat achteraf niet altijd nodig was geweest.
Hij wil niet zielig gevonden worden,
Hij zegt dan ook vaak: ‘ik ben niet zielig!’.
Hij houdt zich sterk en zegt:
‘Hoe vervelend het soms ook is,
Ik blijf lekker genieten van m’n leven’.
‘Alleen maar blijven mokken heeft ook geen zin,
Ik ga door met mijn leven en ga er alles uit halen wat erin zit!’.
Jullie zijn nu vast benieuwd,
Over wie ik het heb.
Ik zal het jullie vertellen,
Dit verhaal gaat over mezelf.
Een geschikt cadeautje zoeken
Een geschikt cadeautje zoek ik nog altijd
voor haar Zij, vrijwel blind en totaal doof
Wij mógen elkaar.....
Zij houdt van chocola of een fijne handcreme;
het was al eens daar
Nú misschien een geschikte wasgel, bruikbaar
voor haar?
Hoe is het dan met de sluiting gesteld?
Gepriegel werkt zo cóntra, openen met geweld?
Zij is zo een lieve schat, zo graag gun ik haar wat!
Ik hoop op de vondst van een geschikt cadeau,
deze wéreldvrouw gun ik het zo!
Dakoyria, 2018.
— Dakoyria
Ja maar ja
Vaak
Als ze moe is
Omdat ze meer doet
En meer wil doen
Dan ze eigenlijk kan
Dan vraag ik haar
Of ze niet wat wil gaan rusten
Dat het zo wel goed is voor vandaag
Morgen is er weer een dag
En meer van dat soort dingen
En vaak
Kijkt ze me dan aan
En zegt:
"Ja, maar ja..."
Waarmee ze eigenlijk wil zeggen:
"Natuurlijk, het klopt wel wat je zegt
Maar ik zeg toch nee
Ik ga nog door
Niet omdat ik het kan
Of omdat het goed voor me is
Maar omdat ik zo graag zou willen
Dat ik het kon"
Ze legt zich niet zomaar neer
Bij hetgeen dat haar beperkt
Dat is een kwaliteit van haar
Zo heeft ze al ontzettend veel bereikt
Ze heeft het toch maar allemaal gedaan
Maar gun jezelf soms ook de rust
Om weer de energie te vinden
Om de strijd weer aan te gaan
De toekomst belooft veel goeds
Dat is overduidelijk
Maar neem soms een beetje gas terug
Je bent verdorie Jos Verstappen niet
Uiteindelijk kom jij, lieve schat
Precies waar je moet zijn
Up of Down
Hoe zou het zijn om Down te zijn
Voor wie doet dit het meeste pijn
Wat staat hem allemaal te wachten
Kunnen wij zijn pijn verzachten,
Als hij straks op de grote school
Uitgescholden voor een Mongool
Naar zijn droeve ogen kijken
Dan zal iedere keer weer blijken
Dat, ondanks onbegrip en vragen
U hem steeds zal blijven dragen
Dus als wij down zijn om zijn Down
Blijven wij steeds op U bouwen
Stilte in de duisternis
Besef je wel wat een zegen het is
Te leven zonder een fysiek gemis
Omdat je alles kunt zien en horen
En niet zonder een of beiden bent geboren.
Als je dagelijks in het duister leeft
Of als de wereld geen geluid meer geeft
Besef je wel dat intense gemis
Als alles stil of donker is.
Hoe ik verlang naar een lieve lach,
Of de zon op een mooie warme dag.
Besef je wel dat het een zegen is
Te leven zonder een fysiek gemis.
Leer daarom werkelijk te zien of te horen
En laat je niet door een uiterlijk alleen bekoren.
Of niet nadenkt over zo’n verschrikkelijke gemis
Want dan leef je pas echt stil en in duisternis.
Ik kan genieten van de warmte in een stem
De oprechte blik van haar of hem.
Terwijl ik toch een zintuig moet missen
Hoef ik niet naar de oprechtheid te gissen.
En toch ik moet ook steeds dagelijks leren
Het leven in zijn volheid te waarderen.
Mij niet blind te staren op aards vertoon,
Of mij doof te houden voor Zijn geboôn.
Maar in Zijn kracht mag ik door blijven gaan
In mijn dagelijks donker of stil bestaan.
En mag ik eens met de hemelse koren
Hem voor eeuwig mag loven, zien en horen.
Ik begrijp het niet
Zo veel pijn, zoveel zichtbaar verdriet
Vader, vaak begrijp ik het niet.
Niet zelden mismaakt, naar lichaam en geest
Dat is de bedoeling van Uw schepping toch niet geweest.
Ik vroeg mij constant af: Waarom?
Waarom mismaakt, blind of stom
Zo maakte ik kennis met hen in de zorginstelling
Het werd een positief groeiende ervaring
Acht jongvolwassenen, zo laag van niveau
Soms kruipend, dan weer zittend op een po.
Voor deze kinderen mocht ik een hulp, een Sherpa zijn.
Tot communiceren waren zij totaal niet in staat.
Automutileren, hun zelfkastijding, deed mij het meeste pijn
Wat moet zo’n kind verschrikkelijk ongelukkig zijn.
Down of down
Hoe zou het zijn om Down te zijn
Voor wie doet dit het meeste pijn
Wat staat hem allemaal te wachten
Kunnen wij zijn pijn verzachten,
Als hij straks op de grote school
Uitgescholden voor een Mongool
Naar zijn droeve ogen kijken
Dan zal iedere keer weer blijken
Dat, ondanks onbegrip en vragen
U hem steeds zal blijven dragen
Dus als wij down zijn om zijn Down
Blijven wij steeds op U bouwen
Wanneer een kind gehandicapt geboren wordt, botsen gevoelens: blijdschap om nieuw leven, en zorg om wat komen gaat. Een gedicht kan die dubbelheid dragen zonder er een oordeel bij te leggen. Het geeft woorden aan ouders die van hun kind houden precies zoals het is, en aan iedereen die met hen meeleeft. De toon hier is zacht en zonder loze troost. Voor familie en vrienden die niet goed weten wat te zeggen, kan zo’n vers een manier zijn om toch nabij te zijn en hun betrokkenheid te laten voelen.
Zoek je verwante woorden, dan staan de geboortegedichten voor het brede welkom, terwijl troost en bemoediging steun bieden wanneer het zwaar is. Ook bij de familiegedichten vind je verzen over een onvoorwaardelijke band. Alles is door leden zelf geschreven, vaak vanuit eigen ervaring. Ze reiken je een taal aan wanneer je die zelf even niet vindt.
Herken je dit, en heb je er ooit over gedicht? Je bent welkom het te delen, in je eigen tempo.