Verbogen

Paul Duyvesteyn

Ik staar naar een verbogen grasspriet
die zijn groene glans verloor
Gisteren stond hij nog fier overeind,
met uitzicht over de stoeptegels
waartussen hij wortel schoot

Toen had hij een linnen draad om zijn nek,
door de dauw vastgehouden
Nu is het ochtendvocht verdwenen
en is zijn rug geknakt

Nog even en hij ligt met zijn neus op de stenen
Hij ruikt al het stoffige gruis
Een windvlaag zwiept hem om,
zwaar gekneusd
schuift hij over de koude grond